- - - - - 2 - - - - -
“โย่!”มิราอิกระโดดตบไหล่เรียวสุเกะเบาๆ
“อ้าว มิราอิ”
“นายกลับบ้านทางไหนหรอ”
“อ๋อ ฝั่งนั้นนะ”เรียวสุเกะชี้นิ้วไปที่ฝั่งตรงข้ามของโรงเรียน
“โอ๊ะ! ทางเดียวกันเลย^^”มิราอิยิ้มกว้าง
เรียวสุเกะและยูโตะเดินคู่กันออกมา จากโรงเรียน เรียวสุเกะรู้สึกดีที่ถึงแม้จะมาเรียนที่นี่วันแรกก็สามารถคุยกับเพื่อนๆใน ห้องได้เกือบหมดทุกคน แถมยังมีเพื่อนกลับบ้านด้วย ดูท่าทางแล้วมิราอิก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
ทั้งสองเดินผ่านหน้าร้านขายไอศกรีม แห่งหนึ่ง ร้านนี้ท่าทางจะมีชื่อเสียงในหมู่วัยรุ่นมากพอสมควร
“นี่ เอาฤกษ์เอาชัยกันดีกว่า วันนี้เป็นวันแรกที่นายเข้าเรียน ฉันจะเลี้ยงไอติมนาย!”
“จริงหรอ O_O”
“จริงสิ เชื่อใจได้เลย ป่ะ!”มิราอิดึงข้อมือเรียวสุเกะเข้าไปในร้านไอศกรีมที่หนาแน่นไปด้วย นักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียน ทั้งสองคนเลือกนั่งลงที่โต๊ะด้านหน้าสุดของร้าน เรียวสุเกะสั่งไอศกรีมรสโปรดของตัวเอง รอสักพักไอศกรีมถ้วยโตก็วางลงบนโต๊ะ
“มาแล้วว~^O^”มิราอิทำตาลุกวาวทันทีที่ถ้วยไอศกรีมวางตรงหน้า
“เธอชอบกินไอติมหรอ?”เรียวสุเกะหยิบช้อนขึ้นตักไอศกรีมเข้าปาก
“อื้อ ฉันหาเพื่อนกินไม่ได้เลยน่ะ จะมาคนเดียวมันก็ยังไงๆอยู่ ส่วนใหญ่ฉันก็จะกินแต่ไอติมแท่งน่ะ”มิราอิยิ้มอย่าง มีความสุขเมื่อไอติมช้อนแรกเข้าปาก
“แล้วยูริล่ะ?”
“โอ้ยย หมอนั่นน่ะนะ พอเลิกเรียนก็รีบกลับบ้านไม่รู้กลัวบ้านหายหรืออะไร หมอนั่นไม่เคยอยู่เที่ยวหลังเลิกเรียนกับฉันได้สักวัน”ท้ายประโยคสีหน้ามิราอิดูเศร้าลงไปถนัดตา
“ยูริคงมีเหตุผลล่ะมั้ง”เรียวสุเกะยิ้มแห้งๆไม่รู้จะพูดอะไรดีจึงก้มหน้าก้มตาจัดการกับ ไอติมของตัวเอง แต่สีหน้าของมิราอิไม่ดีขึ้นแม้แต่สักนิด
“ฉันคิดว่าถ้ายูริไม่ว่างก็ ชวนคนอื่นได้นี่นา”
“อืม..นั่นสินะ”
“กลับบ้านดีๆนะ เจอกันพรุ่งนี้!”มิราอิโบก มืออำลาตรงหัวมุมถนน
“อื้อ เช่นกันนะ ขอบคุณมากนะสำหรับไอติม^^”เรียวสุเกะโบกมืออำลา
“อื้อ ไม่เป็นไร^^”
“กลับมาแล้วครับ”ร่างเล็กถอดรองเท้านักเรียนลงบนชั้นวางรองเท้า คุณแม่สวมผ้ากันเปื้อนในมือถือทัพพีเอ่ยทักทายต้อนรับลูกชายกลับบ้านด้วยน้ำ เสียงสดชื่น
“กลับมาแล้วหรอ แม่ทำอาหารเสร็จพอดีเลย”คุณ แม่หันหลังกลับไปสาละวนกับการจัดอาหารอยู่บนโต๊ะ เรียวสุเกะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง วางกระเป๋าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง
“วันนี้มีเนื้อของโปรดด้วย น้า”
“ทานนะคร้าบบบ~”
“วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไง บ้าง โอเคดีมั้ย?”คุณแม่เอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียง เป็นห่วง
“อื้อ”เรียวสุเกะส่งเสียงในลำคอหลังจาก กลืนข้าวคำโต
“ดีจังเลยน้า~ ที่เราเข้ากับคนง่าย แม่นึกว่าจะมีปัญหาซะอีก”คุณแม่ยิ้มโล่งอก
“แม่ก็...ผมไม่ทำตัวมีปัญหา หรอกน่า”
เรียวสุเกะคุยหยอกล้อกับคุณแม่สัก พักอาหารก็พร่องจนหมดถ้วย พ่อพึ่งกลับมาถึงบ้านพอดีจึงสมทบนั่งทานต่อ
ร่าง เล็กล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มหลังจากได้แช่น้ำอุ่นๆก็รู้สึกสบายตัวพาง่วง อย่างบอกไม่ถูก
หน้าต่าง ที่ปิดไม่สนิทลมที่โกรกพัดจากข้างนอกพัดผ้าม่านสีขาวนวลพลิ้วไสวตามแรงลม เรียวสุเกะลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง แต่ลมข้างนอกเย็นสบายจึงเปิดอ้าออกกว้างเพื่อซึมซาบอากาศเย็นๆด้านนอก
ท้องฟ้าตอนกลางคืนวันนี้ปลอดโปร่ง ไร้ก้อนเมฆ จึงเห็นดวงดาวระยิบระยับดาดาษไปทั่วทั้งท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน เรียวสุเกะกวาดสายตาไปทั่วทั้งท้องฟ้าเท่าที่เค้าจะมองได้ จนกระทั่งหยุดสายตาลงบนหลังคาบ้านหลังหนึ่ง เงาคนตะคุ่มๆอยู่บนหลังคาที่ครั้งแรกเขาคิดว่าคงจะเป็นแมว แต่พอเพ่งเล็งดีๆแล้วมันไม่ใช่แบบที่เขาคิดในตอนแรก เรียวสุเกะคว้าไฟฉายบนโต๊ะเขียนหนังสือส่องไปยังหลังคาบ้านฝั่งตรงข้าม
แสงไฟสีเหลืองอ่อนจากไฟฉายส่อง แสงกระทบร่างใครบางคนที่กำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่ และทันทีที่แสงจากไฟฉายส่องร่างนั้น ร่างที่ปกคลุมไปด้วยเสื้อคลุมหนาหันขวับมาตามต้นแสง
“ยูโตะ!!”เรียวสุเกะร้องเรียกชื่อยูโตะเสียงดัง เจ้าของชื่อกระโดดลงจากหลังคาลงพื้นถนนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะวิ่งหายไปในตรอกซอกซอยที่มืดมิด
เรียวสุเกะกำไฟฉายในมือแน่น ความรู้สึกกลัวแล่นแวบขึ้นมาราวกับไฟลามทุ่ง สายตาที่แข็งกร้าวของยูโตะนั้นเขาพึ่งเห็นจะๆเป็นครั้งแรก... ไม่ดีเลย...เขารู้สึกไม่ดีเลยสักนิดเดียว
เด็กหนุ่มปิดไฟฉายรีบปิดงับบาน หน้าต่าง รูดผ้าม่านปิดอย่างรวดเร็ว หอบหายใจจนอกสั่นสะท้าน มือสั่นระริกวางไฟฉายลงที่เดิม เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เรียวสุเกะ มีอะไรหรือเปล่า?”เสียงคุณแม่ดังลอดผ่านประตูเข้ามา
“เปล่าครับ”เรียวสุเกะละล่ำละลักตอบกลับ ไป เสียงแม่เงียบไป
ปึง!
เรียวสุเกะกระชากประตูห้องเปิด อย่างรวดเร็ว
“มีอะไรหรอเรียวสุเกะ?”
“คืนนี้ผมนอนด้วยนะ!”เรียวสุเกะไม่รอให้คุณแม่อนุญาต ร่างเล็กหอบกองผ้าห่มลงปูผ้าลงกับพื้นนอนคลุมโปงจนคุณแม่นึกขำในท่าทีไม่ รู้จักโตของลูกชาย
