✿*ﾟ¨ﾟ✎･ お正月 ✿*ﾟ¨ﾟ✎･

Fic : お正月 ･

คู่นากายามะ

NC

ร่างสูงวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่หน้าร้านซุ้มค็อกเทลผมข้างขมับชื้นเปียก ริมฝีปากแห้งผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ทันทีที่ร่างสูงเห็นร่างคุ้นตากอดกับใครบางคนเพียงแค่มองจากด้านหลัง ยูโตะรู้ทันทีว่าเป็นใคร

“ยามะจัง!!”ยูโตะตะโกนเรียกแฟนตัวเองที่กำลังจะจูบกับผู้ชาย

ยูโตะกำหมัดขบกรามแน่น เขารู้สึกโกรธจนพร้อมที่จะทำลายทุกอย่างที่อยู่รอบกายในหัวของเขามีแต่ภาพที่แฟนของตัวเองกำลังจะจูบกับผู้ชายคนอื่น อารมณ์หึงพุ่งสูงจนหน้ามืดตามัว

ยูโตะเดินตรงดิ่งเข้าไปฟาดหมัดใส่หน้าหนุ่มสวมผ้ากันเปื้อนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีร่างสูงผอมกระเด็นตกจากเก้าอี้ล้มไม่เป็นท่า เสียงแก้วแตกดังเกรียงกราวตามมาเป็นระลอกคลื่น ผู้คนเริ่มแตกฮือแหวกเป็นวงกว้างกับเหตุการณ์น่ากลัวที่กำลังเกิดขึ้น

ยูโตะไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัวก็ชกไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอีกครั้งเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นอย่างน่ากลัว ยูโตะหึงมากเสียจนควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ตัวสั่นระริกไปด้วยแรงโมโห

ยามะจังที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้น

“ฮือ~ ยูโตะล่ะ ฮึก..ก น่ากลัว จะไปหายูโตะ”ยามะจังเมาเสียจนไม่รู้ว่าคนที่เค้ากลัวคนนั้นคือยูโตะคนที่เค้าเรียกหาร่างเล็กเข่าอ่อนหกล้มลงกับพื้นทรงตัวเดินต่อไปไม่ได้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ยูโตะชะงักทันทีที่เห็นน้ำตาของยามะจังใบหน้าที่เคยแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มตอนนี้แปลเปลี่ยนเป็นคราบหยาดน้ำตาเปื้อนอาบแก้มไปทั่วทั้งดวงหน้าร่างสูงผลักร่างสะบักสะบอมทิ้งลงกับพื้นตรงรี่เข้าไปหาร่างเล็กที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเรียกชื่อเขา

ยูโตะย่นจมูกทันทีที่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจมูกเขาเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่เค้าเห็นมันเกิดจากอะไร

“ไอ้เลว! แกมอมเหล้าแฟนฉันหรอ!”เสียงทุ้มตะโกนออกมาอย่างโกรธจัดเส้นประสาทเส้นสุดท้ายขาดผึง

เพล้ง!!

ขวดเหล้าถูกทุบแตกกระจายยูโตะชี้ขวดปากฉลามตรงเข้าไปหาหนุ่มตัวต้นเหตุที่นั่งมึนอยู่ที่พื้นใบหน้าคมบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ

“โตะ~”ยามะจังโผเข้ากอดยูโตะจากทางด้านหลังแววตาแข็งกร้าวกับท่าทีพร้อมที่จะบันดาลโทสะได้ทุกเมื่อหยุดชะงักลงกะทันหัน

“ยูโตะเจงๆด้วย จำกลิ่นน้ำหอมยูโตะได้ ฮะๆ ยามะจังเก่งมั้ยยูโตะ ฮะๆๆ ^O^”ร่างเล็กโอบกอดร่างสูงหัวเราะร่าทั้งๆที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตา

“ยามะจัง”มือหนาปล่อยขวดเหล้าทิ้ง ดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นๆ

“หายจายม่ายออก คิกๆ ตัวฉันนิ่มหรอ คิกๆ”ยามะจังหัวเราะคิกยูโตะลูบน้ำตาที่เปื้อนแก้มออกอย่างนิ่มนวล ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองมาที่เค้าอย่างคนไม่มีสติ

“เน้ หน้าเครียดจาง ฮะๆ”มือนิ่มตบแก้มยูโตะเบาๆ

“เป็นอะไรหรือเปล่า”ยูโตะสำรวจร่างกายคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไร มานคือไรหรอ?”ยามะจังหัวเราะจนหน้าแดงก่ำยูโตะแทบอยากจะร้องไห้ออกมา ทั้งหึงทั้งหวงทั้งเป็นห่วง อยากจะทำโทษแต่ก็ทำไม่ลง

ท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวายเคย์ค่อยๆลุกขึ้นยืนและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มผู้คนเริ่มแตกวงเมื่อเหตุการณ์สงบลงยูโตะจับยามะจังขึ้นขี่หลังอย่างยากลำบาก

“ไปไหนหรอ~”ยามะจังยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหูของยูโตะจนเกือบจะหอมแก้มอยู่รอมร่อ

“กลับที่พัก”ยูโตะกระชับตัวร่างเล็กให้อยู่ในท่าที่ถนัด

“ดีจังเลย~”ยามะจังกอดบ่ายูโตะแนบข้างแก้มกลมลงบนแผ่นหลังกว้างริมฝีปากแย้มยิ้มอย่างมีความสุข

ตอนนี้ตีสองกว่าๆแล้วด้านนอกงานไม่มีรถแท็กซี่ขับผ่านเลยจะโทรไปที่เรียวกังเรียกรถมารับก็ลืมเอาโทรศัพท์ออกมา ยูโตะตัดสินใจเดินกลับเพราะระยะทางก็ไม่ไกลมากนัก แต่มันจะดีมากกว่านี้ถ้ายามะจังไม่ขยุกขยิกตัวแบบนี้

“หลังยูโตะอุ่นจังเลยยย~ ฮะๆ”ร่างเล็กโครงเครงตัวไปมาจนร่างสูงเดินโซเซ

“ยามะจังอยู่เฉยๆสิ”ยูโตะเผลอทำเสียงเข้ม

“ทำมายต้องดุด้วยอ่า”ทำเสียงอู้อี้เหมือนจะร้องไห้

“...”ยูโตะปล่อยให้ยามะจังบ่นพูดนั่นพูดนี่ไปเรื่อยโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก

“ยูโตะไม่เคยบอกรักฉันเลย”เสียงนุ่มกระซิบถามข้างๆหูร่างสูง

“...”

“ทำไมล่ะ”

“...”ยูโตะหยุดก้าวเดินทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นจากยามะจัง

“ไม่รักฉัน...จริงๆสินะ”ยามะจังเงียบไป

“ปล่อยฉันลงเลย!”อยู่ดีดียามะจังก็ดีดตัวทุบหลังยูโตะแรงเสียจนร่างสูงเข่าอ่อน

“อย่าดื้อน่า”

“นายมันโง่ที่สุด! ฉันทำไปเพราะเรียกร้องความสนใจต่างหากเล่า!”

“หา?”

“ไม่เคยหรอกที่จะเริ่มจูบฉันก่อน!”

“หา?”

ยูโตะอึ้งในสิ่งที่ยามะจังพูดทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยเนี่ย

ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าคนเมาจะพูดทุกอย่างออกมาจริงๆ!

งั้นตลอดเวลาที่เขาคิดว่ามันยังเร็วสำหรับเรื่องแบบนั้นยามะจังรอคอยเรื่องแบบนี้มาตลอดเลยหรอเนี่ย

“ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย ปล่อย ปล่อย!”ยามะจังเริ่มโวยวายจากที่พูดจาไม่รู้เรื่องอยู่แล้วก็ยิ่งพูดไม่รู้เรื่องเข้าไปใหญ่

“รักสิ”ยูโตะปล่อยยามะจังแต่โดยดี ทันทีเท้าแตะพื้นร่างเล็กยืนโอนเอนทรงตัวได้ไม่ดีนัก

“โกหก!! ยูโตะ โกหกๆ!”เหวี่ยงแขนไม่เล็งเป้าทุบยูโตะอย่างไม่ลืมหูลืมตา

“ไม่ได้โกหก!”ยูโตะหยุดมือทั้งสองข้างนั้นในขณะที่อารมณ์เริ่มคุกรุ่น

“โกหก”สะบัดมือยูโตะออก

“เออ! ฉันโกหก พอใจยัง”เสียงทุ้มประชดประชันกลับ

“ไอ้บ้า!!”

“ฉันจะเป็นบ้าเพราะนายนี่แหละ ฉันไม่ได้รักนายอย่างเดียวนะ ฉันทั้งคลั่งทั้งหลง อยากจูบน่ะฉันอยากทำนานแล้ว!...อยากจะทำมากกว่านั้นด้วย! เป็นไงพอใจยัง ไปกลับบ้านเลิกดื้อได้แล้ว”!ยูโตะดึงข้อมือยามะจังให้ออกเดินตามด้วยความโมโหกับคนเมาอารมณ์ร้าย

“จูบฉันสิ”

“เอ๊ะ?”ร่างสูงหันหน้ามองร่างเล็กด้วยสายตาแปลกใจ

“จูบ”ดวงตากลมฉ่ำเยิ้มเปล่งประกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนา

ยามะจังโผเข้าประทับริมฝีปากยูโตะจนร่างสูงเซเกือบล้มลงกับพื้นจูบครั้งนี้ร้อนแรงกว่าครั้งไหน ร่างกายของทั้งคู่สัมผัสกันแนบแน่นเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเข้าช่วงชิมริมฝีปากฝ่ายตรงข้ามอย่างเร่าร้อน จากที่ยูโตะเคยเป็นต่อกลับกลายเป็นว่าเขาหายใจแทบไม่ทันรู้สึกร้อนไปทุกส่วนที่ยามะจังสัมผัสจากที่เริ่มจากจูบก็เริ่มเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น

“ยามะจัง”ยูโตะดันร่างเล็กออกห่างกระซิบเสียงแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง

“พอก่อน”ยูโตะเพิ่มแรงผลักดันยามะจังออกห่าง แต่ดูเหมือนร่างเล็กจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“ไม่เอา!”ยามะจังเริ่มพยายามจะดึงสายชุดยูกาตะของยูโตะออกมือเล็กสะเปะสะปะไปทั่วตัวยูโตะ

“นี่! มีสติหน่อยสิ!”ยูโตะเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

“จะเอายูโตะ จะเอายูโตะ!”ยามะจังเห็นยูโตะขัดขวางก็เริ่มโวยวายร้องกระจองอแงไม่ยอมท่าเดียวยูโตะตัดปัญหาอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่าก่อนจะออกวิ่งเพื่อให้ตัวเองสร่างอารมณ์

“ปล่อยน้า~!”สองแขนเล็กตีไปทั่วขาสองข้างดีดขึ้นลงดิ้นไม่ยอมท่าเดียว

สักพักจากท่าทีที่ดื้อดึงก็เริ่มเปลี่ยนไป

“บรื้นนน~ ไปเล้ยยย ฮ่าๆๆ เครื่องบินบรื้นนน บรื้นนน~!”ยามะจังกางแขนออกกว้างทำท่ากำลังบิน

ยูโตะทรุดลงหายใจหอบจนตัวโยนด้านหน้าเรียวกังหลังจากที่วิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายในขณะที่ยามะจังที่ถูกปล่อยเป็นอิสระก็ลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นร้องเพลงเดินชนต้นไม้ล้มลงหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวตรงพื้น

“ปะ”ยูโตะดึงท่อนแขนเล็กให้ลุกขึ้นตาม

“ไปหนายฮะ?”

“กลับห้องไง”

“เย้ กลับห้องๆ ^O^”ลุกขึ้นกระโดดปรบมือแต่เผลอเหยียบก้อนหินจนเกือบล้มหน้าคว่ำโชคยังดีที่ยูโตะคว้าไว้ได้ทัน

หลังจากที่พายามะจังเข้ามาในห้องแล้วยูโตะขังเจ้าตัวป่วนที่เมาไม่ได้สติไว้ในห้องทันที

ผมรีบเดินหนีออกจากห้องพักอย่างรวดเร็วในขณะที่เริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆเหมือนนอนไม่พอ

โอ้ยยยยยยยผมจะทำยังไงดีเนี้ยยย>{} มันต้องไม่ดีแน่ถ้าผมกลับไปในห้องตอนนี้ก็ในเมื่อตอนนี้ยามะจังยังไม่หายสร่างเมาเลยนี่!

ก่อนอื่นผมคงต้องไปหาผ้าชุบน้ำเย็นๆมาก่อน

ผมคว้าผ้าเช็ดตัวที่วางพาดอยู่บนราวในห้องอองเซ็นชุบน้ำเย็นๆจนเปียกชุ่ม

แต่พอกลับมาที่ห้องผมตกใจสุดๆเมื่อเห็นโอกามิซังพยายามจับตัวยามะจังที่เมาโหวกเหวกโวยวายทำลายข้าวของอยู่ในห้องพัก เสียงของยามะจังดังมากเสียจนแขกคนอื่นๆที่มาพักต่างพากันออกมาดูเหตุการณ์กันเต็มไปหมด

“ออกไป! จะหายูโตะ ยูโตะ!!!”ยามะจังตะโกนเรียกชื่อผมเสียงดังซ้ำยังดิ้นจนโอกามิซังจับเอาไว้ไม่อยู่

ผมรีบเข้าไปดึงตัวยามะจังออกมาขอโทษขอโพยโอกามิซังเป็นการใหญ่

“ขอโทษจริงๆครับ”ผมกอดยามะจังไว้ทั้งตัวเพื่อให้เค้าเลิกดิ้น

“ยูโตะใจร้าย! ฮึก..ทิ้งฉันได้ไง แง้~!”ยามะจังนั่งลงกับพื้นร้องไห้งอแงเสียงดังจนผมต้องรีบอุ้มเข้าห้อง

แต่อุ้มเข้าห้องก็ใช่ว่าจะสงบ

“โตะใจร้าย! อึก..ฮือ~”หยิบของอะไรติดมือได้ก็เควี้ยงมันใส่ผมหมด

ฟิ้ว~

ครีมโลชั่นลอยหวือเฉียดใบหูผมไปกระแทกกับกำแพงดังตุ้บ

“อ๊ากกก!>Oยามะจังปิดหน้าปิดตาร้องไห้คลุ้มคลั่งเสียจนผมใจเสียไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี ผมไม่เคยรับมือกับคนเมามาก่อน แถมคนเมารายนี้ก็เมาน่ากลัวซะด้วยสิ

“ไม่ได้ทิ้งนะ ฉันอยู่นี่แล้วไง”ผมกระเถิบตัวเองเข้าไปหายามะจังช้าๆท่ามกลางบรรยากาศเย็นยะเยือก ผมพยายามจะพูดจาเอาใจเค้าให้มากที่สุด

ยามะจังหันขวับมองค้อนผมอย่างเอาเรื่อง

“โกหก! ยูโตะชอบพูดโกหก!”

โอ้ยย..ทำไมต้องตะโกนด้วยเนี่ยยยT[]T!

คนเมานี่มันพูดจาไม่รู้เรื่องจริงๆให้ตายเหอะ

“ยูโตะรักยามะจังนะ..”ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจอย่างสุดความสามารถ

และก็ได้ผลแฮะเงียบไปเลย

“กอดๆ”ร่างนุ่มนิ่มกอดผมเบาๆ แก้มนิ่มอุ่นแนบอกผมกลิ่นตัวหอมเฉพาะตัวที่แม้กลิ่นแอลกอฮอล์จะแรงกว่าแต่ก็ได้กลิ่นหอมออกมานิดๆ

ยามะจังบทจะโวยวายก็โวยวายขึ้นมาบทจะดื้อก็ดื้อไม่ฟังกันสุดๆ แต่พอบทจะเชื่อฟังก็เชื่อฟังได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอดเบาๆ

“ง่วงยัง หืม?”

“ยัง”

“แต่ฉันง่วงแล้ว นอนเถอะ”ผมดึงหมอนมาวางข้างๆ และทันทีที่ยามะจังเห็นว่าผมจะนอนก็ทำหน้าจะร้องไห้อีกครั้ง

“โอเคๆ ยังไม่นอนก็ได้”ผมโยนหมอนไปไกลๆและก็ได้ผลเมื่อใบหน้าแดงก่ำใกล้จะร้องไห้ปี่แตกเต็มพิกัดหยุดลงเหมือนไม่มีเค้าเกิดขึ้นมาก่อน

ร่างเล็กย้ายที่มานั่งบนตักผมผมจะเคยชินมากกว่านี้ถ้าเค้าไม่นั่งหันตัวเข้าหาผม!

ท่อนแขนทั้งสองข้างวางบนไหล่ผมเบาๆในขณะที่ขาทั้งสองข้างพันเกี่ยวกระหวัดรอบเอวผมกลิ่นลมหายใจฉุนแอลกอฮอล์มันทำให้ผมรู้สึกมึนหัวนิดๆ

“โตะรู้มั้ย ว่าโตะน่ะรูปหล่อที่สุดเลย^^~”มือนิ่มแนบแก้มผมเบาๆใบหน้าหวานแย้มยิ้มหวานหยดจนผมแทบหลอมละลาย

“จะมองมุมไหนก็ดูดี ชอบโตะมากเลยนะ~”ยามะจังเขยิบใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกใจสั่นเมื่อเห็นรอยยิ้มสวยงามได้อย่างชัดเจน ดวงตากลมโต จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่ม แก้มนิ่มกลมทั้งสองข้างเป็นสีแดงเหมือนผลแอปเปิ้ลผิวกายขาวผ่องที่ผมไม่กล้าสัมผัสแรงๆเพราะกลัวจะช้ำนั้นทำให้ผมรู้สึกว่ายามะจังช่างเป็นผู้ชายที่เหมือนผู้หญิงมากเหลือเกิน

เหตุผลที่ผมไม่เคยล่วงเกินยามะจังเลยคงเพราะว่าเค้าน่ารักและไร้เดียงสาเกินไปจนผมรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่คิดจะทำแบบนั้นกับยามะจัง

อยากจะทนุถนอมรักษา อยากอยู่ด้วยกันเพราะความรักจริงๆ

“รักโตะจังเล้ยยย~”

ใบหน้าหวานหลับพริ้มอยู่ตรงหน้าริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดนั้นเหมือนเชื้อเชิญให้ผมเข้าไปช่วงชิมความหวานภายในที่ผมไม่รู้จักเบื่อ

ความอดทนที่ผมมีมาตลอดหนึ่งปีที่คบกัน..

จะหมดลงก็วันนี้นี่แหละ! =.,=

 ฉากเรต...

ร่างสูงดันร่างเล็กนอนราบลงบนฟุตงประกบจูบริมฝีปากอย่างอ่อนหวานจนแทบลืมหายใจ ท่อนแขนเรียวคล้องรอบลำคอ นิ้วมือเรียวสางเส้นผมหยักศกบีบกำผ่อนคลายเปี่ยมไปด้วยอารมณ์แห่งกามอารมณ์มือสากลูบไล้ขาเนียนใต้ชุดยูกาตะสีชมพูบีบเฟ้นเนื้อนิ่มแดงเป็นรอยนิ้วจากจูบอ่อนหวานค่อยๆทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ หยาดน้ำเชื่อมไหลปริ่มมุมปากร่างเล็กที่นอนรับจูบอย่างเร่าร้อนมือสากแหวกชุดยูกาตะด้านล่างออกกว้าง เรียวขาสวยตั้งชันริมฝีปากหยักอุ่นร้อนไซร้ซอกคอดูดดึงลำคอขาวเป็นจุดแดงทั่วทั้งลำคอ ปมเชือกคลายปมออกสาบชุดยูกาตะถูกแหวกออกกว้าง เผยให้เห็นผิวกายขาวอมชมพูติ่งไตอมชมพูเย้ายวนอารมณ์ยูโตะก้มลงขบเลียอย่างกระหายเสียงหวานเปล่งออกมาเป็นระยะๆฟันขาวขบกันแน่นส่งเสียงหวานต่ำเมื่อเรียวลิ้นเปียกชื้นลากวนตรงบริเวณท้องน้อยชั้นในสีขาวเปียกชุ่มแก้มใสแดงเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อลิ้นนิ่มสัมผัสแก่นกายผ่านชั้นในเปียกชื้นยามะจังแอ่นกายขึ้นสูง ร่างกายร้อนระอุแทบระเบิด บิดเอนกายซ้ายขวาอย่างเสียวซ่าน

“ยูโตะ”ยามะจังเปล่งเสียงแหบพร่าร้องเรียกยูโตะ

“หือ?”ยูโตะเงยหน้าขึ้นมองยามะจัง

ร่างเล็กยันกายขึ้นนั่นผลักร่างสูงนอนราบแทนที่ตน ชุดยูกาตะสีเข้มถูกดึงออกอย่างรวดเร็วลิ้นเล็กๆไล้วนไปทั่วทั้งแผ่นอกราบเรียบ บั้นท้ายนิ่มจงใจบดเบียดแกนกายแข็งขืนอย่างเหย้ายวนยูโตะเปล่งเสียงทุ้มต่ำทุกครั้งที่บั้นท้ายนิ่มเฉียดแก่นกายของตน ฝ่ามือสากลูบไล้ไปทั่วเรือนกายที่ไร้อาภรณ์ปกปิดบีบเฟ้นแก้มก้นทั้งสองข้างแหวกออกช้าๆก่อนที่นิ้วสากจะค่อยๆกระตุกดึงชั้นในสีขาวลากติดมือมาจนถึงหัวเข่ามือสากล่วงล้ำจับแท่งร้อนของร่างเล็ก ยามะจังสะดุ้งหยุดการกระทำทุกอย่าง

“อ๊ะ~!”ฝ่ามือนิ่มจิกแขนแข็งแรงอย่างกระสันต้องการ

ปลายนิ้วโป้งบดขยี้ส่วนปลายแรงๆก่อนจะค่อยๆลูบเร้าแก่นกายอย่างนิ่มนวลยามะจังทิ้งตัวลงนอนทับยูโตะอย่างหมดแรง ร่างทั้งร่างสั่นระริกด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

ยูโตะจับร่างเล็กนอนหงายเสียงทุ้มกระซิบเย้าแหย่

“อยู่ด้านล่างน่ะดีแล้ว”

“เร็วๆสิยูโตะ!”แต่ยามะจังไม่มีอารมณ์มาพูดเล่นด้วยยิ่งอยู่ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้วยิ่งแล้วใหญ่ เค้าควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองคิดเค้าจะพูดมันออกมาทั้งหมด

“อื้อ~”ยามะจังบิดกายอย่างทรมานแต่ทว่ากลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

มือสากเร่งเร้ารูดแก่นกายอย่างรวดเร็วเรียกเสียงนุ่มครางไม่ได้ศัพท์ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เปลือกตาบางหลับพริ้มปากอิ่มครางหวีดเสียงสูงเมื่อถึงจุดสุดยอด น้ำขุ่นขาวข้นไหลทะลักเต็มมือยูโตะ ยามะจังล้มลงนอนกับฟุตงหายใจหอบจนอกแดงระเรื่อ หมดเรี่ยวแรงจนรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาตงิดๆ

ยูโตะไม่ปล่อยให้ยามะจังอยู่นิ่งยามะจังถูกอุ้มขึ้นนั่งทับตัก

“ไม่เอาแล้ว”ยามะจังพยายามเคลื่อนตัวลงจากตักยูโตะแขนแข็งแรงจับแก่นกายร่างเล็กรูดขึ้นลงอีกครั้ง ทันทีที่อารมณ์ถูกปลุกปั่นร่างเล็กตื่นเต็มตัวปากร้องให้หยุดแต่ร่างกายกับแอ่นรับสัมผัสจากยูโตะเต็มที่

“มะ..ไม่ อ๊ะ! แรงๆ!”

นิ้วแข็งๆค่อยแหวกกลีบเนื้ออ่อนนุ่มในขณะที่ร่างเล็กกระตุกกายปลดปล่อยทุกหยาดหยด เนื้อตัวแดงก่ำเต็มไปด้วยเหงื่อร่างกายสั่นสะท้านฝ่ามือเล็กบีบไหล่หนาอย่างหมดแรงเอนกายซบร่างสูงหอบหายใจรวยระริน

ยูโตะพลิกร่างเล็กนอนหงายนัยน์ตาคมเบิกกว้าง

หลับไปแล้ว!

ยามะจังหลับไปแล้ว!!

“ไอ้ตัวยุ่ง! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”ยูโตะเขย่าร่างเล็กที่หลับลึกไปแล้วด้วยความโกรธแค้นประดุจภูเขาไฟปะทุลาวาเดือดปุดพันองศาฯ

ปล่อยให้อยากแล้วจากไปมันน่าแค้นยิ่งนัก!ยั่วยวนจนอารมณ์กู่ไม่กลับแล้วยังมาหลับได้หน้าตายเฉยอีก

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก!! ค้างโว้ยยยยย”ยูโตะขยี้หัวตัวเอง คลุ้มคลั่งจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม

ร่างเล็กนอนซุกแขนตัวเองอยู่ข้างๆผมแถมยังนอนเปลือยอีกต่างหาก ยามะจังหลับลึกชนิดที่ว่าแผ่นดินไหวก็คงไม่รู้สึกตัวน้องชายผมปวดตุบๆกางเกงในเปียกชื้น อารมณ์ผมมันเตลิดไปไกลแล้วเหมือนผมจะพึ่งเริ่มแต่ดูยามะจังสิ หลับไปแล้ว!! ได้ไงเนี่ย!! >O

น่าโมโหจริงๆเลยโว้ยตื่นขึ้นมานะจะเล่นงานให้น่วม!

สรุปแล้ว..ผมก็ค้างสินะ!

ผมลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวพันตัวก่อนจะเดินไปห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง= =’

ตลอดเวลาที่ผมช่วยตัวเองผมจะคิดว่าตัวเองได้เข้าไปในตัวยามะจังเสมอ..ข้างในนั้นคงทั้งอุ่นนิ่มตอดรัดสุดๆ

เฮ้อ~

ทำไมผมมันหื่นอย่างงี้นะ!

ช่วยไม่ได้นี่..มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วนี่ที่ผมจะคิดแบบนี้กับแฟนตัวเอง= =’

เรื่องธรรมดางั้นหรอ?...

เอ่อ..ธรรมดาน่ะแหละถูกแล้ว!

แล้วผมจะลังเลทำไมล่ะเนี่ย -*-

ยูโตะเดินกลับเข้ามายังห้องพักหลังจากที่จัดการตัวเองเสร็จแล้วยามะจังนอนขดอยู่ใต้กองผ้าห่มร่างสูงค่อยๆดึงร่างเล็กยันตัวขึ้นนอนพิงอกสวมเสื้อคลุมกันหนาวยามะจังยังเมาไม่รู้เนื้อรู้ตัว บ่นงึมๆงำๆตัวอ่อนปวกเปียกไปตามแรงที่ร่างสูงกำหนดความจริงแล้วเขาอาจจะทำเรื่องแบบนั้นต่อก็ได้เพราะถือยังไงยามะจังก็ไม่รู้ตัวอยู่แล้ว แต่เขามีสติมากพอที่จะไม่ทำอย่างนั้นลงไปเพราะทำแบบนั้นในขณะที่ยามะจังนอนหลับก็เท่ากับลักหลับขืนใจ ยูโตะไม่คิดอยากจะทำแบบนั้น

ท่อนแขนแข็งแรงช้อนใต้ข้อพับขาอุ้มร่างเล็กย้ายที่นอนจับพับผ้าห่มเรียงวางหมอนให้พอดีท่านอนเปิดฮีตเตอร์ซุกขาใต้โต๊ะโคะทัตสึ ทันทีที่ยูโตะเอนตัวล้มลงนอนข้างๆยามะจังร่างเล็กรีบมุดตัวเข้าซุกกอดร่างสูงหาไออุ่น

เป็นครั้งแรกที่ยูโตะได้นอนกับยามะจังเขาไม่ลังเลเลยที่จะดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นๆ จูบข้างขมับกระซิบข้างหู

“ฝันถึงฉันบ้างนะ”

“ไส้กรอก~”พึมพำส่งเสียงแจ้บๆจนยูโตะหัวเราะขำในความเห็นแก่กินแม้กระทั่งตอนนอนของยามะจัง

ถึงแม้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องชวนปวดหัวแต่ก็ถือว่ามาเที่ยวครั้งนี้ก็ได้ประสบการณ์เพิ่มล่ะนะ

ข้อ1.ยามะจังเป็นคนที่เมาแล้วน่ากลัวมาก

ข้อ2.เมาแล้วยังยั่วสุดๆ

ข้อ3.แถมหลังจากยั่วสุดๆแล้วก็จะนอนหลับไปเลย - - *

เพราะฉะนั้นยูโตะไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนี้อีกเป็นรอบที่สองแน่!!

รุ่งอรุณรับวันใหม่เสียงนกร้องดังฟังแล้วเพลินจนไม่อยากจะลืมตาตื่น ถ้าไม่ติดอยู่ที่ว่า..

“ทำไมช้านแก้ผ้าห๊าา!!!”ยามะจังขยุ้มคอชุดคลุมอาบน้ำที่ยูโตะใส่นอนอย่างโมโหโทสันทันทีที่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าร่างกายมันโล่งเตียนผิดปรกติเค้าก็โวยวายขึ้นมาทันที

“โอ้ยย เมื่อวานนายเมา”ยูโตะดึงหมอนที่โดนแย่งไปกลับคืนมาหนุนนอนตัวด้วยความงัวเงียในขณะที่ยามะจังลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าตกใจสุดขีดร่างเล็กเดินเทิ้งๆไปหาโต๊ะเครื่องแป้ง ส่องกระจกดูหน้าตัวเองในกระจก...

“อ๊ากกกกกกกกกกก!!! รอยนี่มันอะไรกัน!!”แหกปากเสียงดังลั่นห้องไม่ต่างจากเมาแล้วโวยวายเมื่อคืน

ยูโตะหยีตาสู้แสงลุกขึ้นนั่งหัวฟูฟ่องหันไปทางร่างเล็กที่โวยวายเป็นเจ้าเข้าอยู่หน้ากระจกรอบคอ แผ่นอกเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงเป็นดวงๆ

จะเป็นใครทำซะอีกล่ะ..

“หนวกหูน่า”ยูโตะยกหมอนขึ้นอุดหูก่อนจะไถตัวเองหายเข้าไปในห้องเก็บเครื่องนอนขังตัวเองอยู่ในนั้น

“ยูโตะ! นายใช่ไหม! ห๊า!”ยามะจังกระชากประตูออก ดึงแขนยูโตะออกแรงลากออกมาจากตู้เก็บเครื่องนอนตีหน้าสองสามเพียะ

“ตื่นๆๆๆ!!”

“โอ้ยๆ อะไรเนี่ยย~”ยูโตะงัวเงียดึงร่างเล็กมากอดให้หยุดโวยวาย

“ไอ้บ้าๆ! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!”จากที่ตีก็เริ่มเปลี่ยนเป็นหยิกหยิกไปทั่วทั้งตัว

“อะไรเนี่ย!”ยูโตะที่ตื่นเต็มตาแล้วจ้องมองหน้ายามะจังอย่างไม่พอใจ

เมื่อคืนก็นอนไม่พอแถมทำเราค้างอีกมันไม่หนำใจอีกหรือไงวะ!!

“ไอ้นี่คืออะไร!”เสียงพิฆาตดังขึ้นนิ้วเรียวชี้ไปที่รอยจ้ำแดงเต็มคอและแผงอก

“ก็รอยดูดไง”ยูโตะตอบหน้านิ่ง

“ใครทำ”

“นากาจิม่า ยูโตะเอง^^”ยิ้มกวนประสาท

ตุ้บ!

“โอ้ย อะไรเนี่ย”ยูโตะลูบหัวตัวเองที่โดนตบเสียจนหน้าแทบจิ้มพื้น

“นายทำแบบนี้ทำไมฮะ! ลามกที่สุด!”ตบหัวอย่างเดียวคงไม่หนำใจร่างเล็กกระโดดพุ่งเข้าทุบร่างสูงอย่างเอาเป็นเอาตายชนิดที่ว่าถ้ายูโตะคงอยู่ไม่รอดครบสามสิบสองส่วนเป็นแน่แท้

“นี่ฟังกันก่อนสิ!”ยูโตะรวบข้อมือเล็กสายตาจ้องเขม็งไปที่ดวงตากลมที่มองมาที่เขาด้วยแววตาไม่พอใจ

“นายจะมาพูดอะไรอีก ฉวยโอกาสขนาดนี้แล้วนายจะมาพูดอะไรอีกห๊ะ!”โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนน้ำตาคลอเบ้า

“เมื่อคืนจำได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น”ยูโตะถามยามะจังนับว่าคำถามของเขาตรงเผ็งสุดๆ แววตาของยามะจังดูเลิกลั่กอย่างเห็นได้ชัด บวกกับยามะจังเป็นคนโกหกไม่เก่งแค่จับท่าทางแว้บเดียวยูโตะก็มองออกแล้วว่ายามะจังพูดจริงหรือโกหก

“ก็..พะ..พอจะได้น่า”หลบสายตาจับผิดยูโตะพัลวัน

“มานี่เลย จะไปไหน”ยูโตะจับร่างเล็กหันหน้าเข้าหา

“เมื่อคืนไปแอบดื่มค็อกเทลมาใช่มั้ย”ยูโตะทำหน้าประหนึ่งนักสืบมาเองยามะจังเห็นสายตาดุดันนั้นแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาจึงรีบปฏิเสธไว้ก่อน

“เปล่าสักหน่อย แค่ชิมเฉยๆ”

“ชิม? เมื่อคืนนายเมาแอ๋ไม่ได้สติจะโดนคนมอมเหล้าอยู่แล้วยังไม่รู้สึกตัวเอง ดื่มเข้าไปจนขาดสติขนาดนั้นน่ะ! ทำลงไปได้ไงฮะ นี่ถ้าฉันหานายไม่เจอขึ้นมา ป่านนี้นายจะเป็นยังไง ทำอะไรคิดหน้าคิดหลังบ้างมั้ยฉันว่าฉันเตือนหลายครั้งแล้วนะว่าอย่าดื่มๆ ทำไมไม่เชื่อฟังกันบ้าง”ได้ทียูโตะก็ใส่ไฟใหญ่

“ฉันขอโทษ”จากท่าทีโมโหจนแทบแปลงร่างได้บัดนี้นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตนตัวหดเล็กเท่าหนูแฮมเตอร์ไม่มีผิด

“รู้มั้ยตอนนายเมาน่ะเป็นยังไง”

“ไม่รู้อ่า”ยามะจังส่ายหัวดิ้กเหลือบสายตาขึ้นมองใบหน้าขึงขังของยูโตะอย่างกล้าๆกลัวๆ

“นายพูดว่า ‘หลังยูโตะอุ่นจังเลยยย~’ “ยูโตะแกล้งบีบเสียงยานๆเหมือนคนเมา

“เอ๊ะ? ฉะ..ฉันพูดแบบนั้นด้วยหรอ”ยามะจังเริ่มรู้สึกอายขึ้นมา

“ไม่ใช่แค่นี้นะนายยังพูดว่า  ‘จะเอายูโตะ จะเอายูโตะ!’ ด้วยล่ะ”ได้ทียูโตะก็ล้อเลียนแฟนตัวเองใหญ่และก็ได้ผลเมื่อแก้มกลมๆเปลี่ยนเป็นสีแดงแจ๋

“ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย” ขอแค่ให้ได้เถียงสักหน่อย

“มานี่มา”ยูโตะตบตักตัวเองเบาๆ

“ทำไมต้องไปด้วย ฉันไม่ใช่หมานะ”

“มาเถอะน่า”ยูโตะดึงร่างเล็กนั่งบนตักวางคางบนลาดไหล่มน

“แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ดีใจนะที่นายไม่คิดจะมีคนอื่น”ยูโตะกอดเอวบางหลวมๆ

“พูดอะไรน่ะ”

“ฉันชอบมากเลยนะ ที่นายพูดว่า ‘โตะรู้มั้ยว่าโตะน่ะรูปหล่อที่สุดเลย’ฉันมีความสุขมากเลยนะที่ได้ยินคำพูดนี้”

ฟอด~

ยูโตะช่วงชิงหอมแก้มนิ่มอย่างรวดเร็วไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว

“พวกชอบฉวยโอกาส ชิ”

“ผมฉวยโอกาสกับก็เฉพาะนะคร้าบ”ยูโตะบีบเสียงล้อเลียนอย่างกวนประสาทแต่ก็ทำให้ยามะจังยิ้มออกมาได้

“แล้วทำไมนายถึงทำแบบนั้นกับฉันล่ะ”งุบงิบถามตามประสาคนขี้อายจนยูโตะนึกสนุกทุกครั้งที่ได้หยอกให้เขินอายเล่น

“แบบนั้นมันแบบไหนกันล่ะ”

“ก็รู้อยู่”

“ฉันรู้อะไรล่ะ”

“เอ๊ะ!”ใบหน้าหวานค้อนหันขวับยังไม่ทันที่จะเปล่งเสียงริมฝีปากนิ่มก็ถูกช่วงชิมอย่างรวดเร็วอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างเล็กนอนแผ่หลาบนพื้นในชุดเสื้อคลุมที่ด้านในไม่ได้ใส่อะไรเลยลิ้นเล็กพยายามตอบรับรสจูบอย่างไร้เดียงสาในขณะที่ผู้ชำนาญกว่าเผลอไผลชิมความหวานของริมฝีปากจนลืมหูลืมตากว่าจะรู้ตัวก็เมื่อได้ยินเสียงคนทำอะไรบางอย่างตกแตก

“ใครน่ะ?”ยามะจังเอ่ยถามยูโตะที่เริ่มเปลี่ยนจุดหมายจากริมฝีปากมาซอกคอแทน

“นี่ อือ~ ยูโตะ”ยามะจังพยายามดันหัวยูโตะออก

“ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย เมื่อคืนยามะจังทำฉันค้างมากเลยนะรู้ตัวมั้ย”

“เห?”

“ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อตาใสเลย เจ้าตัวยุ่ง!มาให้ตีก้นซะดีๆ”

“อ๊าก อย่าน้า~”

TheEnD

555+ แล้วในที่สุดก็จบได้น่าโมโหมากที่สุด ฮ่าๆๆ = =' ความจริงแล้วตั้งใจจะแต่งให้เรทกว่าและมากกว่านี้ แต่ไม่รู้สิ..เห็นอายุของทั้งสองคนมันคํ้าคออยู่ 55+ อายุก็เท่าๆกับเรา รู้สึกยังไงๆไม่รู้ 55+ เพราะฉะนั้นอย่าพึ่งฆ่าคนแต่งนะ 55+  ^O^


เจอกันเรื่องหน้านะจ้า~(มันมีมาให้อ่านอีกเรื่อยๆ) 55+