[SF HEY! SAY! JUMP] ➳ ➳ ➳ นางฟ้าของผม

คำเตือน: เป็นฟิคชั่น ชายรักชายนะคะ หากใครหลงเข้ามา กดออกยังทันนะจ้ะ

ฟิคสั้นๆ

ใช้เวลาแต่งไม่นานนัก ไม่เน้นสาระอะไรทั้งนั้น แค่อารมณ์ชั่ววูบที่อยากแต่งขึ้นมา 555+

เพราะฉะนั้น ยังไงก็..อ่านเล่นๆสนุกๆละกันเนอะ อย่าคิดมาก 555+

ใครที่ไม่ชอบ ก็อย่า่อ่านเนอะ^^

ผู้แต่งชื่อ วีนัส อายุ 16 ปี จ้าา ถ้าอยากคุยกันก็แอ้ดเมล์มาหาได้นะจ้ะ stairwaytoheaven_venus@hotmail.com จ้ะ

นากาจิม่า  ยูโตะ

จิเนน  ยูริ

ทาคาคิ ยูยะ

แสงสว่างจ้าสาดแสงไปทั่วทั้งห้องที่มืดมิด เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นมองไปรอบกายด้วยอารามมึนงงยังไม่สร่างง่วง

“ใครน่ะ?”เด็กหนุ่มหยีตาสู้แสง แสงสว่างหรี่ลงพร้อมกับร่างของใครบางคนปรากฏอยู่ตรงหน้า ปีกสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าสวยปรากฏเด่นชัดจนเด็กหนุ่มล้มลงนอนกับเตียง

“ฉันเป็นนางฟ้า”

“น่ะ..นางฟ้า”เด็กหนุ่มอ้าปากค้าง จดจ้องมองร่างตรงหน้าไม่กระพริบตา

“เจ้าอยากได้อะไร” ใบหน้าสวยหวานสะกดอารมณ์เด็กหนุ่มให้แน่นิ่งมองเหม่อลอย

“อยากได้นางฟ้า”เด็กหนุ่มพึมพำ

“ฮึ? เจ้าแน่ใจนะ”นางฟ้ายิ้มกว้าง ดวงตากลมสวยเปล่งประกายสะท้อนใบหน้าเด็กหนุ่ม

“แน่ใจฮะ”เด็กหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด

“คำขอของเจ้าจะเป็นดั่งคำขอ~”นางฟ้าค่อยๆโน้มหน้าลงไปใกล้เด็กหนุ่มที่เบิกตาโต

แสงสว่างวาบระเบิดวูบทันทีก่อนที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มจะได้สัมผัสกับนางฟ้า

“อ๊ากกกก ความฝันหรอเนี่ยยย!”ผมขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิดเป็นที่สุด

ทุกครั้งที่ผมตื่นจากฝันหวาน การเผชิญหน้ากับโลกแห่งความเป็นจริงมันช่างแสนโหดร้าย

โอ้ยยย สวย..สวยจังเลย ยิ่งมองก็ยิ่งสวย นางฟ้า..นางฟ้าของโพ้มมมม~ ผมยังจำหน้านางฟ้าได้ติดตา

ผม นากาจิม่า ยูโตะ ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งที่กำลังเรียนไฮสคูลปีแรก ชีวิตผมในโรงเรียนนั้นไร้ซึ่งสีสัน ผมไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะผมไม่ชอบคุยกับใคร

ในสายตาเพื่อนๆผมคงดูเป็นผู้ชายเฉิ่มๆ ทำตัวเชยๆ ดูเรียบร้อย แต่จริงๆแล้ว.....

ผมก็เป็นแบบนั้นน่ะแหละ = =’

ผมเองก็อยากมีเพื่อนนะ แต่ไม่มีใครอยากคุยกับผมเลย เพื่อนร่วมห้องชอบทำเหมือนผมไม่มีชีวิตอยู่ในห้อง ทุกครั้งที่ผมเข้าห้องเรียนพวกเค้าจะหันมามองหน้าผมชั่วอึดใจก่อนจะทำหน้าเหมือนมองเห็นอากาศแล้วทำภารกิจที่คั่งค้างของตัวเองอยู่ต่อ

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมไปโรงเรียนตามปรกติ.. แต่วันนี้ผมค่อนข้างอารมณ์ดี เพราะเมื่อคืนนี้ผมฝันดีนี่นา

ได้เจอนางฟ้าแสนสวย ถึงแม้มันจะเป็นแค่ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง แต่ผมก็มีความสุขที่ได้ฝันล่ะน้า~

ผู้ชายผมทอง แต่งกายผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้ายืนขวางทางผม

“เฮ้ย ไอ้หน้าจืด”

โอ้โหว พูดจาหาเรื่องชะมัด

“มองหน้าแบบนี้ หมายความว่าไง”ชายผมทองโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผม ดวงตาเล็กหรี่ลงมองผมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูถูก

“ไอ้เห่ยเอ้ย!!”

ผัวะ!

หมัดหนักๆกระแทกข้างแก้มจนผมล้มลงกระแทกพื้น ใบหน้าชาไปทั้งแถบ

“ฉันทาคาคิ ยูยะ จำไว้”

“อื้อ”ผมยันตัวเองลุกขึ้นยืน รองเท้าหนังเหยียบลงกลางอกผม

“ไอ้ซื่อบื้อเอ้ย ฮ่าๆๆ” เค้าหัวเราะอย่างสะใจเหมือนเห็นผมเป็นคนต่ำต้อยกว่า ที่ผมไม่อยากโต้ตอบกลับไปเพราะผมรู้ตัวเองดีว่าผมสู้เค้าไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นผมควรจะอยู่เฉยๆดีกว่า

“ยูยะ!!”เสียงแหลมแปดหลอดดังขึ้น

“ยูริ!”รองเท้าหนังยกขึ้นจากอกผม รอยเท้าคราบดินฝังติดเสื้อสูทนักเรียนจนผมคิดถึงหน้าแม่ตอนเห็นสภาพเสื้อเปื้อนออกเลย

“ไอ้สั่วเอ้ย!”เด็กหนุ่มร่างเล็กวิ่งมาทางผมและยูยะที่ยืนตกตะลึง ใบหน้าหวานเกินชายช่างขัดกับท่าทีเฮี้ยมเกรียม ริมฝีปากได้รูปแหกปากด่าดังลั่นไปทั่วทั้งโรงเรียน

“ยังไม่เลิกอีกหรอสันดานแบบนี้! ที่สอนไปไม่จำเลยใช่มะ! สมองมีไว้ทำอะไรฮะ!”เมื่อถึงในระยะประชิดก็ด่าไฟแลบชนิดน้ำมันราดทีเดียวคงทำลายล้างโรงเรียนได้เลย

“ยูริจัง”

“หุบปาก!”

ผัวะ!

ยูยะกระเด็นลอยหวือล้มลงนอนข้างๆผม ที่มุมปากเลือดไหลซิบๆ

โอ้โหววว OoO ตัวแค่นั้นเอง โหยน่ากลัวชะมัด

ร่างเล็กเดินกระทืบเท้า มือบอบบางกระชากผมสีทองของยูยะเหมือนจะถลกหนังหัวออกมาให้ได้

“แล้วหัวเนี่ย มะเร็งจะกินกบาลตายอยู่แล้วไปย้อมทำไมฮะ!”

“อ๊ากก ฉันเจ็บนะ! ยูริ”คำอ้อนวอนของยูยะไม่เป็นผล เด็กหนุ่มหน้าหวานกระชากเสื้อสูทหลุดลุ่ยของยูยะขึ้นสูง

“ขอโทษเค้าซะ!!”ตะคอกเสียงแหลม ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดผลักยูยะหน้าคว่ำอยู่ตรงหน้าผมที่ตกตะลึงกับฉากบู้เลือดสาดด่ากระจุยเมื่อตะกี้

“ขะ..ขอโทษ”

“เอาใหม่! นายชื่ออะไร”เค้าหันมาถามผม

“นากาจิม่า ยูโตะ”

“พูดชื่อด้วย! ให้เร็ว! ทีเรื่องเลวๆนี่นะทำง่าย เรื่องดีๆนะต้องให้ใช้กำลัง”

“ขอโทษครับ นากาจิม่า ยูโตะ”

ตั้บ~

หน้ายูยะกระแทกลงกับพื้นโดยฝ่ามือพิฆาตของยูริที่ยืนเต๊ะท่าฝ่ามืออรหันต์อยู่เบื้องบน

น่ากลัวชะมัด..

ผมเคยได้ยินเรื่องของสองคนนี้หนาหูเลยช่วงสมัยมอต้น จิเนน ยูริ ผู้ได้ฉายาว่างูอสรพิษ หนุ่มหน้าหวานที่กล้าตบหัวทาคาคิ ยูยะที่เป็นถึงนักสู้ระดับต้นๆของโรงเรียนจุ่มถ้วยราเมงกลางโรงอาหาร ยูริเป็นคนที่ภายนอกผมเห็นแล้วยังคิดว่าน่ารัก เป็นคนที่รูปลักษณ์ภายนอกดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เมื่อเขาได้เอ่ยปากด่าใครล่ะก็..ภาพพจ์นที่วางไว้ทุกอย่างพังทลายลงทันที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังป๊อปปูล่าในหมู่ผู้ชายด้วยกัน

“นี่! ได้ยินที่พูดมั้ย หูแตกหรือไง!”

“หาๆ”ผมหันหน้าเอ๋อๆไปหายูริที่ยืนจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“ลุกขึ้นสักทีดิ จะพาไปทำแผล”

“ไม่เป็นไรหรอก”ผมรีบปฏิเสธ

“ไม่ได้!”

อึ๋ย~ อยู่ใกล้กันแค่นี้ทำไมต้องตะโกนด้วยเล่า!T^T ตกใจหมด

ดูเหมือนว่าผมคงจะลุกไม่ทันใจยูริ มือขาวๆกระตุกแขนผมให้ลุกขึ้น ออกแรงลากมหาศาลให้ผมเดินตาม

“แล้วฉันล่ะ ยูริจัง!!”ยูยะตะโกนไล่ตามหลัง

“นอนตายอยู่นั่นแหละ!”

ผมถูกลากเดินผ่านโรงอาหาร ทุกสายตาพุ่งเป้ามองมาที่ผมเพียงจุดเดียว เสียงพึมพำซุบซิบนินทาดังตลอดทางเดิน ในโรงเรียนไม่มีใครกล้าคุยกับยูริสักเท่าไหร่ ผมเองก็เหมือนกัน อยู่ห่างเอาไว้ดีที่สุด

นับว่าวันนี้เป็นวันดวงซวยของผม

“นั่งลง”ออกปากสั่งให้ผมนั่งลง ผมรีบนั่งลงทันที ร่างเล็กเดินหยิบนู่นหยิบนี่อย่างชำนาญ

“ไอ้บ้านั่นทำอะไรนายอีกหรือเปล่า”

“เปล่าฮะ”ผมเหลือกตาทันทีที่ยูริชูสำลีชุ่มแอลกอฮอล์ขึ้นสูง

“ไอ้เบื้อกนั่นชอบใช้แต่กำลัง ถ้ามันทำอะไรนายอีกบอกฉัน”

ใครจะไปกล้าบอกนายกันเล่า!

“โอ๊ย!”ผมสะดุ้งสุดตัวทันทีที่สำลีแตะมุมปาก

“สำออย แค่นี้ร้องแล้วหรอ”ใบหน้าหวานแต้มยิ้มบางๆ

“ก็เจ็บ”ผมงุบงิบเหมือนกับพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

“ตลกชะมัด”ยูริหัวเราะเสียงดัง ผมพึ่งเคยเห็นเค้ายิ้มครั้งแรก ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ชายส่วนใหญ่ถึงยังเลือกที่จะให้ดอกกุหลาบเค้าในวันวาเลนไทน์ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัว = =’

ทุกๆวันวาเลนไทน์ จะมีผู้ชายทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียนแห่กันเอาของยอดฮิตวันวาเลนไทน์มาให้ยูริถึงในโรงเรียน ทำเอาการจราจรแถวโรงเรียนติดขัด แล้วทุกคนที่เอามาให้นอกจากที่ยูริจะไม่รับของแล้วยังโดนด่ากลับมาอีกต่างหาก

‘เอาของมาให้ฉัน เคยให้พ่อแม่นายบ้างหรือเปล่าฮะ! ฉันเป็นญาตินายหรือไง ไสหัวไป๊!’

‘กระหลั่วชะมัด มีปัญญาซื้อของได้แค่นี้เองหรอ’

ผมจำประโยคสองประโยคนี้ได้ขึ้นใจ เพราะตอนนั้นผมถูกเพื่อนในห้องใช้ให้ไปยืมหนังสือสังคมที่ห้องของยูริ

ถึงยูริจะด่ารุนแรงขนาดนั้น เค้าก็ยังป๊อปอยู่ดี = =’ ความจริงแล้วผมว่าเค้าก็น่ารักดีนะ แต่โหดแบบนี้ผมมองว่าน่ารักไม่ขึ้นอ่ะ T T

“ไอ้บ้านั่นชอบใช้กำลัง แต่สั่งสอนไปแล้ว ถ้าคราวนี้ไม่จำ คราวหน้าค่อยเอาใหม่^^” กระตุกยิ้มเฮี้ยมจนผมขนลุกแทนยูยะ

เป็นความจริงอีกอย่างหนึ่งว่า ยูยะและยูริคบกันเมื่อต้นปีนี้ แต่ถึงกระนั้นจำนวนดอกกุหลาบบนโต๊ะยูริก็ไม่น้อยลงเลย = =’

ผมนั่งเกร็งจนตัวแทบเป็นตะคริว เจ็บมุมปากจนแทบอยากจะหายไปจากโลก

“เสร็จและ” เก็บกระปุกยาเข้าที่

“นายอยู่ห้องไหน”

“1-C”

ผมถูกกระชากลากถูออกจากห้อง

“เดี๋ยวก่อนๆ”ผมรีบคว้ากระเป๋านักเรียนก่อนที่หน้าตัวเองจะจิ้มพื้น

ยูริเดินมาส่งผมถึงหน้าห้อง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนร่วมชั้น

“มองไร”ยูริกวาดสายตาจิกมองเพื่อนร่วมห้องอย่างดูถูก

“ฉันไปล่ะ” ตบหลังผมดังตุ้บก็กระโดดโหยงเหยงฮัมเพลงออกจากห้องไป

ผมถอนหายใจทิ้งตัวลงนอนฟุบบนโต๊ะเรียนของตัวเอง

“เฮ้ย เอ็งมากับยูริของข้าได้ไงวะ!”

ผู้ชาย หัวเกรียน ที่หน้าผากมีรอยบากเป็นทางยาว ใส่ตุ้มหูจนแทบไม่มีที่เหลือพื้นที่ เขาเป็นหัวโจกประจำห้องผม หมอนี่คุยกับผมเฉยๆไม่เป็นหรอก ต้องถีบอะไรสักอย่างตลอดแหละ

โครม~!

และก็เป็นดังคาดเมื่อโต๊ะตัวข้างๆโต๊ะผมกระเด็นระเนระนาดอยู่ตรงพื้น

ผมล่ะงง ยูริไปเป็นของไอ้เกรียนนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าจะแย่งนางมารร้ายนั่นไปทำไม อยู่ใกล้มีแต่จะตายกับตายเท่านั้น = =’

“ไม่ได้ยินหรอวะ!”น้ำลายไอ้เกรียนกระเด็นหยดลงบนโต๊ะผมสามหยด ทุเรศสิ้นดี - -*

“ฉันก็ไม่ได้อยากมาด้วยนักหรอก”ผมตอบทำหน้าไม่ได้สนใจ

“ลูกพี่ มันกวนตีนลูกพี่อ่ะ!!”ลูกสมุนสองคน อีกคนสูงเป็นเปรต อีกคนเตี้ยเหมือนหลักกิโลฯแหกปากกระตุ้นอารมณ์ไอ้เกรียน

น่าเบื่อชะมัด...ผมล่ะไม่เข้าใจเลยว่า หน้าตาผมมันไปถูกใจอะไร ผมก็อยู่ของผมอยู่ดีดี ทำไมคนพวกนี้ถึงชอบเข้ามายุ่งกับชีวิตผมนักหนา

ปัง!

ไอ้เกรียนตบโต๊ะผมดังสนั่น มันถลึงตามองผม เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆเหมือนปลาขาดน้ำ

“อยากตายใช่มั้ย ไอ้กร๊วก!!”

ผมหลับตาปี๋รับชะตากรรม.. ทนเจ็บนิดหน่อยเอง..

“ลูกพี่!!!”

“ไรวะ!!”ไอ้เกรียนหันขวับไปทางประตูเข้าห้องในท่าง้างหมัดกลางอากาศ ลูกสมุนคนที่สามตัวบึกดำถึกเหมือนควายไบซันทำหน้าตื่นเต้นวิ่งมาหาไอ้เกรียนที่ยืนเต๊ะท่าเท่ห์อยู่ตรงโต๊ะผม

“เด็กใหม่ลูกพี่ โคตรสวยเลย อย่างงี้เลย”ลูกสมุนไบซันยกนิ้วโป้งทำหน้ายืนยันหนักแน่น

“เออ ขอข้าเคลียร์ไอ้กร๊วกนี่ก่อน” ไอ้เกรียนให้ความสนใจกับเรื่องที่ลูกสมุนไบซันพูดไม่มากนัก

“เดี๋ยวนี้เลยลูกพี่ เด็ดจริงๆคนนี้!”ลูกสมุนไบซันลากคอไอ้เกรียนหายออกไปจากห้อง

เฮ้อ~ รอดแล้วเรา

ชีวิตผมนี่มันช่างวุ่นวายเสียงจริง เมื่อไหร่ผมจะได้อยู่สงบๆบ้าง

ผมหยิบไอพอตขึ้นมาฟังเพลง เปิดเร่งเสียงจนถึงสุดขีดความดังกลบเสียงคนรอบข้าง ผมไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น นี่แหละความสุขของผม ได้อยู่ของผมคนเดียว

ผมฟุบหลับไปบนโต๊ะเรียน สะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อมีคนวิ่งมาชนขอบโต๊ะ เพื่อนในห้องหายไปหมด ผมเก็บไอพอตใส่กระเป๋า เดินออกไปนอกห้อง

เอ..นี่มันก็มีคาบเรียนในห้องนี่นา แล้วหายไปไหนกันหมดเนี่ย

ผมชะเง้อคอมองดูด้านนอก สะดุ้งตกใจหาที่หลบทันทีเมื่อเห็นยูริเดินมากับยูยะสองคน

“สวยชะมัดเลย” เสียงยูยะ

“ไอ้บ้า! พูดแบบนี้อยากตายใช่ไหมฮะ”เสียงยูริแหลมปรี้ดขึ้นมาพร้อมกับเสียงตีดังตุ้บ

“ก็สวยจริงๆนี่นา ใครๆก็ว่างั้น แต่ยังไงฉันก็คิดว่ายูริน่ารักที่สุดอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย อยากกลับไปนักก็กลับไปเลยไป!”

“โอ๋ๆ นี่ยูริจังหึงหรอเนี่ย ดีใจจัง”

ผมรอจนกระทั่งคู่รักนั่นเดินจากไปแล้วค่อยๆย่องออกมาจากที่ซ่อน

เอ..สองคนนั้นพูดถึงเรื่องอะไรกันนะ

แต่ช่างเถอะ.. ไม่มีคนอยู่ในห้องก็ดีแล้วนี่

ผมกลับมานอนที่ห้องอีกครั้ง ตื่นมาอีกทีก็เห็นเพื่อนๆกลับเข้ามาในห้องกันครบแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมแต่ละคนถึงได้มีท่าทีเหม่อลอยแปลกๆ โดยเฉพาะผู้ชาย = =’

คาบต่อไปเป็นคาบพละ ซึ่งเป็นคาบที่ผมโดนแกล้งบ่อยมากที่สุด สารพัดที่ผมจะโดนแกล้งเลยล่ะ ตั้งแต่ กางเกงหาย รองเท้าหาย ลูกบาสอัดหน้า ถูกเบียดชนกับแป้นบาสจนเอ็นข้อเท้าฉีก ทุกรูปแบบจริงๆ

ผมเดินไปที่ล็อคเกอร์ของตัวเอง รองเท้าไม่หาย กางเกงไม่หาย ^^ เย่~

ผมหยิบกางเกงออกมาจากตู้ล็อคเกอร์

ทันใดนั้น!...

อ้บ~

กบตัวเบ้อเริ่มกระโดดเกาะหน้าผม ผิวหยาบๆเป็นเมือกลื่นติดแน่นกับหน้าจนผมมองไม่เห็นทาง ผมเดินชนคนนู้นคนนี้จนล้มกลิ้งลงกับพื้น แหกปากร้องด้วยความกลัวปนขยะแขยงสุดชีวิต

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก” ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายง้างขากบออก มันเปลี่ยนจุดหมายมาที่หัวของผมแทน

นรกแตกแล้ว! หัวผมมมมมม!!

“ดูสิๆ ฮ่าๆ” คนรอบข้างไม่มีใครใจบุญเข้ามาช่วยผมสักคน แต่ผมก็ไม่ได้หวังให้ใครมาช่วยอยู่แล้วแหละ จากที่กบเกาะหัวชนิดเอาไม่ออกแล้ว ผมยังถูกไอ้เกรียนถีบล้มกลางสนามกีฬาของโรงเรียน ดูเหมือนนักเรียนส่วนใหญ่จะอยู่ที่สนามกีฬา เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกละลอกเมื่อผมพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดึงกบออกจากหัว

“ไอ้ทึ่มยังไงมันก็ไอ้ทึ่มอยู่วันยังค่ำล่ะวะ ฮ่าๆๆ”ไอ้เกรียนพร้อมลูกสมุนหัวเราะชอบใจ คงเป็นพวกนี้อีกสินะที่ส่งไอ้กบเวรนี่มาเกาะหัวผม!

“ประสาทนักหรือไง ชอบแกล้งคนอื่นน่ะ!” เป็นครั้งแรกที่ผมตะคอกกลับไป นักเรียนรอบกายแตกฮือมองมาที่ผมอย่างสนใจ

“ฮึ? ว่าไงนะ”ไอ้เกรียนหัวเราะแกล้งทำเป็นยื่นหูเข้ามาใกล้

ผัวะ!

ผมชกเข้าบ้องหูมันอย่างแรงจนมือชา

“หนอยยยย!”ไอ้เกรียนพุ่งเข้ามาหมายจะรุมผมพร้อมลูกสมุน

“หยุดนะ!”

“เอ๊ะ”นักเรียนที่ยืนอยู่รอบๆ แหวกทางเป็นวงกว้าง สิ้นสุดปลายทางปรากฏร่างใครบางคน

“นางฟ้า!”ผมตะโกนออกไปสุดเสียงที่มี

นางฟ้าของผมเป็นผู้ชาย! แต่ใบหน้ากลับงดงามเหมือนในฝันไม่มีผิด นี่มันคือความฝันใช่ไหม...

ผมคงถูกไอ้เกรียนอัดจนสลบไปแล้วก็ได้มั้ง..

ใช่..มันคงจะเป็นแบบนั้น

สัมผัสแผ่วเบาอบอุ่นที่ข้างแก้มผมนั้นเหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่านี่ไม่ใช่โลกแห่งความฝัน

ดวงตากลมใสที่สะท้อนเห็นเพียงเงาผม รอยยิ้มที่สดใสกว่าใคร ใบหน้าที่สวยงดงามจนเหมือนไม่ใช่มนุษย์

“อะไรกัน.. จำกันไม่ได้แล้วหรอ^^”ใบหน้าสวยเขยิบเข้ามาใกล้

“...”

 “นางฟ้าของนายไง นากาจิม่า ยูโตะ^^”

“นาง..ฟ้า.. ของฉัน”

“ดูแลนางฟ้าด้วยนะ ^-^”

ริมฝีปากอุ่นนิ่มสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากของผม อบอุ่นอ่อนโยนเหมือนลอยเคว้งอยู่บนปุยเมฆ

มีความสุขจังเลย..

นางฟ้าของผม..




---------------------------------------

เรื่องนี้จบงงมาก55+ แต่อยากแต่งเฉยๆ เนื้อเรื่องอาจจะจบรวดเร็ว รวบรัดจนงง แต่เพราะแต่งในเวลาสั้นๆ บวกกับอารมณ์ชั่ววูบ จึงเป็นดั่งที่เห็น เพราะเห็นภาพยามะจังภาพนั้นแล้วก็อยากแต่งขึ้นมานั่นเอง 55+