- - - - - 1 - - - - -
ร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนใหม่ เอี่ยม เดินสะพายกระเป๋าตามหลังอาจารย์ผู้หญิงซึ่งเป็นอาจารย์ประจำชั้น เด็กหนุ่มมีสีหน้าไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่ เขาย้ายโรงเรียนมากลางคันแบบนี้รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจยังไงก็ไม่รู้ แล้วยิ่งมารู้ว่าโรงเรียนที่เขาย้ายเข้ามาใหม่นั้น ไฮโซ หรูหรา นักเรียนที่เรียนในโรงเรียนนี้มีแต่ลูกผู้ดีมีเงินแล้วก็ยิ่งเหมือนเพิ่ม ความไม่มั่นใจเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว
“เฮ้ๆ ทุกคน วันนี้จะมีนักเรียนใหม่ล่ะ!!”ผู้ชายไว้ผมสีทองท่า ทางเกเรแหกปากดังลั่นไปทั่วทั้งห้อง เรียกความสนใจจากเพื่อนร่วมห้องได้เป็นอย่างดี
“ชายหรือหญิง”เสียงแหลมๆจากผู้หญิงกลุ่มหนึ่งในห้องตะโกนถามผู้ป่าวประกาศที่ ยืนอยู่ตรงโต๊ะไม้หน้าห้องเรียน
“ไม่รู้สิ”ชายผมทองนั่งลงที่ของตัวเอง เป็นเวลาเดียวกันกับที่อาจารย์ประจำชั้นเดินเข้ามาพอดี
“เอาล่ะ..วันนี้มีนักเรียน ใหม่จะเข้ามาร่วมเรียนชั้นเดียวกับทุกคน”อาจารย์หัน ไปมองตรงประตูทางเข้า ร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ผู้ชายหรอเนี่ย โห่~”ผู้ชายผมทองทำหน้าหมดอาลัยตายอยากทันทีที่เห็นว่าเป็นผู้ชาย ส่วนกลุ่มผู้หญิงต่างพากันหันมาซุบซิบด้วยความตื่นเต้น
“สวัสดีครับ ผมยามะดะ เรียวสุเกะ”เด็กหนุ่มก้มหัวลงทักทายเพื่อนในห้อง เล็กน้อย
“นั่งตรงนั้นได้เลยนะจ้ะ”อาจารย์ผายมือ ตรงโต๊ะเกือบแถวหน้าสุด อาจารย์พูดถึงเรื่องทั่วไปสักพักก็เดินออกไปจากห้อง
หลังจากที่อาจารย์ออกไปแล้ว ผู้หญิงกลุ่มเบ้อเริ่มแห่กันเข้ามารุมโต๊ะของยามะดะเด็กนักเรียนใหม่ทันที ด้วยความที่ยามะดะเป็นคนที่ขี้อาย และขาดความมั่นใจในตัวเอง จึงดูเหมือนการสร้างความสัมพันธ์ครั้งแรกกับเพื่อนในห้องจะไม่ค่อยดีมากเท่า ไหร่นัก
“ยินดีต้อนรับนะ ฉันจิเนน ยูริ^^”มือ เล็กๆแหวกกลุ่มนักเรียนหญิงทักทายเรียวสุเกะ
“อื้อ”เด็กหนุ่มยื่นมือสัมผัสมือเล็กๆ จิเนนยิ้มหวานให้และเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง ยามะดะแปลกใจในขนาดตัวของจิเนนและชุดยูริฟอร์มผู้ชายที่กำลังใส่อยู่เป็น อย่างมาก
“บางครั้งฉันก็เคยคิดว่าเขาเกิดมาผิดเพศนะว่ามั้ย?”ผู้หญิงที่สูงพอๆกับจิเนนยิ้มอย่างรู้เท่าทันความคิดของเรียวสุ เกะ
“ฉัน ชิดะ มิราอิ นะ ^^ แย่หน่อยนะที่นายต้องนั่งข้างๆยูโตะคุงน่ะ”ชิดะมีสี หน้าที่หนักใจ
“ยูโตะคุง?”เด็กหนุ่มทวนชื่อที่พึ่งได้ ยินครั้งแรก เขาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ชิดะพูดมากเท่าไหร่นัก
“โอ๊ะ มาพอดีเลย ฉันไปก่อนนะ”ชิดะรีบวิ่งกลับไปนั่งที่ของตัวเองราวกับหวาดกลัว บรรยากาศในห้องเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะกลุ่มผู้ชายที่พากันจับจ้องมองบุคคลที่เดินเข้ามาในห้องไม่วางตา
กระเป๋าสะพายตราประจำโรงเรียน วางกระแทกลงบนโต๊ะที่เรียวสุเกะนั่ง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนคนใหม่ที่นั่งโต๊ะเดียวกับเขาอย่างเป็นมิตร แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจ เขามีรูปร่างสูงผอม ไว้ผมหน้าม้าที่ปิดหน้าปิดตา รวมกับบุคลิกท่าทางที่ไม่ค่อยชอบเงยหน้าเท่าไหร่ตั้งแต่แรกเห็นเรียวสุเกะก็ สามารถรู้ได้เลยว่าคนคนนี้ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครเท่าไหร่นัก
“สวัสดี คือฉันเป็นนักเรียนใหม่พึ่งย้ายเข้ามาเรียนน่ะ”เรียว สุเกะก้มหน้าตัวเองให้อยู่ในระดับสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะ พยายามใจดีสู้เสือทักทายอย่างเป็นมิตร เพราะถืออย่างไรแล้วคงต้องสานสัมพันธ์ไว้สักหน่อย คงอยู่ด้วยกันอีกนาน
ดวงตาคมเพียงแค่ปรายหางตามองเด็กหนุ่ม เพียงแวบเดียวที่เรียวสุเกะเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน เขาก็ต้องตกตะลึงในหน้าตาหล่อเหลาของอีกฝ่าย
จริงอยู่ที่ว่ายูโตะค่อนข้างป๊อป และเป็นหัวข้อที่กลุ่มผู้หญิงมักจะยกขึ้นมาพูดเสมอ แต่ด้วยความที่เจ้าตัวเป็นคนไม่ค่อยพูดกับใคร ติดจะเย็นชาจึงไม่มีใครสักคนคิดที่จะคุยกับเขาเท่าไหร่นักถ้าหากไม่ใช่ เรื่องที่จำเป็นจริงๆ ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยคุยกับใคร แต่น่าแปลกที่ผู้หญิงจำนวนมากมักจะพูดถึงเขาเสมอ
เรียวสุเกะรู้สึกแปลกๆที่อีกฝ่ายทำ สายตาเย็นชาใส่ แต่ก็ยังยิ้มอย่างไม่คิดอะไรมากนัก
“นายชื่ออะไรหรอ ฉันยามะดะ เรียวสุเกะนะ”เด็กหนุ่มยังคงพูดแนะนำตัวเองด้วยน้ำ เสียงร่าเริงแสนเป็นมิตร แต่อีกฝ่ายก็ไม่แม้แต่แสดงท่าทีว่าได้ยินในสิ่งที่เขาพูดแม้แต่สักนิด เรียวสุเกะเห็นว่าพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ดูจากท่าทางแล้วอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีอยากจะรู้จักเขาแม้แต่สักนิด เด็กหนุ่มร่างเล็กจึงเดินไปคุยกับมิราอิที่นั่งเกือบอีกฟากหนึ่งของห้อง
“มองหน้าเรียวสุเกะใกล้ๆแล้ว หน้าตาน่ารักมากๆเลยนะเนี่ย^^” เรียวสุเกะได้แต่หัวเราะแห้งๆกับคำชมอันแสนจริงจังของมิราอิ จิเนนที่กำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆมิราอิ
“อ่อ เจ้านี่ปั่นการบ้านน่ะ เมื่อวานลืมทำ นายนี่ต้องพึ่งฉันอยู่ดีล่ะนะ ยูริ~”มิ ราอิแกล้งลูบหัวเด็กหนุ่มหน้าหวาน
“ก็แค่ครั้งนี้แหละน่า”ยูริปัดมือของมิราอิออกอย่างรำคาญ เธอหัวเราะคิกคักโน้มตัวกระซิบเรียวสุเกะ
“นี่ นายรู้มะ ว่ายูริอ่ะ ป๊อปในหมู่ผู้ชายมากกว่าผู้หญิงซะอีกนะ”
“จริงหรอO_O”เรียวสุเกะตาโตด้วยความตกใจในข่าวสารที่พึ่งได้ยิน แต่เมื่อเขามองใบหน้าของร่างเล็กที่กำลังนั่งปั่นการบ้านอยู่เขาก็ไม่นึก แปลกใจเลยสักนิด
“ฉันล่ะ อิจฉาจริงๆเลย แต่นี่ นายโชคร้ายมากเลยนะได้นั่งข้างยูโตะเนี่ย ถึงแม้หมอนั่นจะหน้าตาดี แต่นิสัยแย่ๆแบบนี้ก็มีดีแต่หน้าตาเท่านั้นแหละ”มิ ราอิกระซิบเสียงแผ่วเบา
“อืม..ฉันก็ว่างั้น ไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”เรียวสุ เกะพึมพำประโยคหลัง
ยู โตะที่นั่งอยู่ไกลออกไปปรายหางตามองเรียวสุเกะด้วยสายตาตำหนิอย่างเห็นได้ ชัด จนเรียวสุเกะรู้สึกแปลกใจที่ยูโตะทำราวกับว่าได้ยินในสิ่งที่เขาพูด
“ใช่แล้ว ฉันก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกัน หมอนี่ไม่มีความเป็นมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเลยแม้แต่สักนิด ฉันพนันได้เลยว่า ตั้งแต่หมอนั่นเรียนที่นี่ คงพูดไม่เกิน10ประโยคหรอก”มิราอิยังคงสนุกที่ได้พูดเรื่องราวของยูโตะให้เพื่อนร่วมห้องที่ พึ่งมาใหม่อย่างผมฟัง
ปึง!
จู่ๆ ยูโตะทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะ ดวงตาเฉียบคมแทบกลายเป็นคมมีดกรีดมองเรียวสุเกะและมิราอิที่อยู่อีกฝั่งของ ห้องก่อนจะเดินจากห้องไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศตื่นตกใจของเพื่อนใน ห้อง
“เจ้านั่นมันบ้าชัดๆ!”จิเนนลูบอกตัว เองอย่างอกสั่นขวัญแขวน คนกำลังปั่นงานใช้สมาธิอย่างแรงกล้า มาส่งเสียงดังแบบนี้ตกใจชะมัด!
“ชี่จัง~ เดี๋ยวฉันช่วยทำงานให้เอามั้ย^O^”เสียง ประจบประแจงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ
“เมื่อไหร่นายจะเลิกเรียก ชื่อฉันแบบนั้นสักทีฮะ ! อยากช่วยทำงานนักเอาไปเลย!”ยูริโยนการบ้านให้ผู้ชายผมทองท่าทางเกเรที่ดูจะปลื้มสุดชีวิต ซึ่งเขาก็ยอมทำมันแต่โดยดี
“เจ้าหมอนั่น ชื่อ ทาคาคิ เกเรสุดๆไปเลยล่ะ ไม่ค่อยเรียน แต่เวลาสอบทีไรนี่อันดับต้นๆของห้องเลยนะ เขาชอบยูริสุดๆ เคยมีครั้งนึงที่เขาเอาดอกไม้ช่อใหญ่กว่าตัวยูริมาให้ถึงในห้องเลยนะ”มิราอิสาธยายเพื่อนร่วมห้องอย่างสนุกสนาน
“จริงหรอ? แต่ยูริเป็นผู้ชาย”
“อื้อสวยมั้ยล่ะ? แต่หมอนั่นก็โดนหมัดยูริเต็มๆเบ้าตาเลยล่ะ = =’ ฉันล่ะสงสารหมอนั่นจริงๆ โดนขนาดนั้นแล้วยังไม่ตัดใจอีกจะเอาอะไรมาฉุดก็คงไม่อยู่แล้วล่ะ”มิราอิทำหน้าเอือมระอา
เรียวสุเกะมองไปที่ร่างเล็กที่ กำลังนั่งกินป๊อกกี้อยู่บนโต๊ะ หน้าตาสวยแบบที่มิราอิบอกจริงๆด้วย
ปังๆๆ!
เรียวสุเกะสะดุ้งตกใจ อาจารย์วัยหนุ่มหอบหนังสือเต็มอ้อมแขนทุบโต๊ะหน้าห้องเสียงดัง
“นั่งที่ๆๆ!!”สิ้นเสียงประกาศิตของอาจารย์คนนั้น นักเรียนทุกคนก็แห่เข้าที่ตัวเองราวกับปูลมลงรู
เรียวสุเกะเป็นคนสุดท้ายที่วิ่ง เข้าที่ อาจารย์คนนี้สอนวิชาคณิตศาสตร์ดูท่าทางโหดใช่เล่น ตลอดทั้งชั่วโมงเรียวสุเกะแทบไม่ได้หันไปสนใจรอบข้างเพราะมัวแต่จดสูตร จนกระทั่งคาบเรียนจบลง หลังจากที่อาจารย์ออกไปจากห้องแล้วเขาถึงค่อยรู้สึกผ่อนคลาย
เด็กหนุ่มกางแขนลงนอนกับโต๊ะ โต๊ะเหล็กฝั่งที่ยูโตะนั่งเป็นรอยบุ๋มคล้ายรอยกำหมัด เรียวสุเกะตาโต หมอนั่นแรงเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย นะ..น่ากลัวชะมัด>O<~
เรียวสุเกะตกใจเป็นทวีคูณเมื่อยู โตะเดินก้มหน้าเข้ามาในห้องนั่งลงที่ของตัวเอง หยิบหนังสือการ์ตูนในกระเป๋ากางออกอ่าน
“ตะกี้นายได้ยินที่ฉันกับมิราอิคุยกันด้วยหรอ”ไม่รู้ทำไมอยู่ดีดีเรียวสุเกะถึงรู้สึกอยากถามเรื่องนี้กับยูโตะะ ยูโตะวางหนังสือ
การ์ตูนลง ไม่ยอมตอบคำถามของเรียวสุเกะ
หนอยแน่! กวนประสาทชะมัด! -*-
เรียวสุเกะเองก็หมดปัญญาที่จะคุย กับยูโตะแล้วเหมือนกัน ดูท่าทางถ้าเขาถามนู่นถามนี่ไปก็ไม่ต่างจากคุยกับแท่งศิลามากนักหรอก
แปลกดีคะ มีแต่ข้อสงสัยเต็มไปหมด
ตอบลบแต่เนื้อหาสอดคล้องไหลลื่นดีนะคะ
สนุกอีกด้วย จากที่ดูตัวละครพร้อมกับบทบาทของแต่ละคน
ท่าทางจะเป็นเรื่องที่มันสืแน่ ๆ ต้องเข้มข้นด้วยแน่เลยอ่ะ
ขอไปอ่านต่อแล้วนะคะ