โมริโมโต้ ริวทาโร่
- - - - - 6 - - - - -
เรียวสุเกะนั่งเงียบตลอดคาบเรียนช่วงบ่าย ยูโตะรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเรียวสุเกะ กระดาษใบเล็กถูกฉีกออกจากสมุดจดยื่นตรงหน้าเรียวสุเกะที่กำลังนั่งเท้าคาง เหม่อลอยมองไปที่กระดานดำ
. . .
กลางกระดาษ สีขาวปรากฎจุดสีนํ้าเงินที่วาดด้วยปากกาสามจุด เรียวสุเกะมองกระดาษใบนั้นสลับกับมองใบหน้ายูโตะ
“อะไรหรอ?"เรียวสุเกะหยิบกระดาษใบเล็กที่ถูกฉีกเท่ากระดาษโน๊ตขึ้นมาดู ยูโตะแย่งกระดาษจากมือเรียวสุเกะมาก้มลงเขียนอะไรยุกยิกเพิ่มลงไป
กลัวฉันหรอ?
เรียวสุเกะ อ่านข้อความที่ยูโตะเขียน แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ยูโตะขมวดคิ้วก้มลงมองสิ่งที่ตัวเองเขียน เกาหัวแกรกๆ เรียวสุเกะเห็นท่าทีนั้นแล้วรู้สึกขำขึ้นมา
“ฮะๆๆ”
"? “ ยูโตะหันมาทำหน้าเครื่องหมาย ‘?' เรียวสุเกะเห็นยู โตะทำหน้าแบบนั้นก็ยิ่งขำ เขาไม่คิดเลยว่าคนที่มีสีหน้าเดียวอย่างยูโตะจะทำหน้าแบบนี้ก็เป็นด้วย
"กลัวสิ"เรียวสุเกะ ตอบคำถามที่ยูโตะเขียน ก่อนจะหลบสายตายูโตะ
"ไม่ได้นะ!"ยูโตะลุกขึ้นยืนพูดโพล่งขึ้นมาเสียงดังทำเอาเพื่อนร่วมห้องหันมา มองเป็นตาเดียว เรียวสุเกะตาโตด้วยความตกใจ
"เจ้านั่นพูดเป็นด้วยหรอ"เสียง ฮือฮาดังขึ้นเป็น จังหวะเดียวกันกับที่ยูโตะเดินออกจากห้องไป
มิราอิวิ่งเข้ามาหา เรียวสุเกะทันทีหลังจากยูโตะออกไปแล้ว
“เรียวสุเกะ! ทำได้ไงอ่ะ เจ้านั่นไม่เคยพูดแบบนั้นในห้องมาก่อนเลยนะ”
. . .
กลางกระดาษ สีขาวปรากฎจุดสีนํ้าเงินที่วาดด้วยปากกาสามจุด เรียวสุเกะมองกระดาษใบนั้นสลับกับมองใบหน้ายูโตะ
“อะไรหรอ?"เรียวสุเกะหยิบกระดาษใบเล็กที่ถูกฉีกเท่ากระดาษโน๊ตขึ้นมาดู ยูโตะแย่งกระดาษจากมือเรียวสุเกะมาก้มลงเขียนอะไรยุกยิกเพิ่มลงไป
กลัวฉันหรอ?
เรียวสุเกะ อ่านข้อความที่ยูโตะเขียน แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ยูโตะขมวดคิ้วก้มลงมองสิ่งที่ตัวเองเขียน เกาหัวแกรกๆ เรียวสุเกะเห็นท่าทีนั้นแล้วรู้สึกขำขึ้นมา
“ฮะๆๆ”
"? “ ยูโตะหันมาทำหน้าเครื่องหมาย ‘?' เรียวสุเกะเห็นยู โตะทำหน้าแบบนั้นก็ยิ่งขำ เขาไม่คิดเลยว่าคนที่มีสีหน้าเดียวอย่างยูโตะจะทำหน้าแบบนี้ก็เป็นด้วย
"กลัวสิ"เรียวสุเกะ ตอบคำถามที่ยูโตะเขียน ก่อนจะหลบสายตายูโตะ
"ไม่ได้นะ!"ยูโตะลุกขึ้นยืนพูดโพล่งขึ้นมาเสียงดังทำเอาเพื่อนร่วมห้องหันมา มองเป็นตาเดียว เรียวสุเกะตาโตด้วยความตกใจ
"เจ้านั่นพูดเป็นด้วยหรอ"เสียง ฮือฮาดังขึ้นเป็น จังหวะเดียวกันกับที่ยูโตะเดินออกจากห้องไป
มิราอิวิ่งเข้ามาหา เรียวสุเกะทันทีหลังจากยูโตะออกไปแล้ว
“เรียวสุเกะ! ทำได้ไงอ่ะ เจ้านั่นไม่เคยพูดแบบนั้นในห้องมาก่อนเลยนะ”
“เอ่อ งั้นหรอ”เรียวสุเกะกลืนน้ำลายลงคอ
“เอ๊ะ? ตอนนายมานายไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวนี่ เอ๊ะ?”มิราอิ เดินวนรอบโต๊ะเรียวสุเกะสำรวจดูเพื่อความมั่นใจ
“เอ๋!! นี่มันเสื้อหมอนั่นนี่”มิราอิทำตาโต
“ก็มันเกิด เรื่องนิดหน่อยน่ะ”เรียวสุเกะตัดสินใจเล่าเรื่องที่ โดนครูแก้มแตกลวนลามให้มิราอิฟัง พร้อมทั้งหยิบเสื้อที่ขาดเป็นสองส่วนให้ดู
“ไอ้ครูโรคจิต!!”มิราอิตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น= =’
“ยูริ ฉันเชื่อนายแล้วเรื่องที่นายโดนไอ้ครูบ้านั่นลวนลามน่ะ!”มิราอิวิ่งจี๋เข้าไปหายยูริที่กำลังนั่งกินป๊อกกี้อยู่
“ก็บอกแล้วเธอ ไม่เชื่อเองนี่ เอามะ?”ยูริยื่นกล่องป๊อกกี้ให้มิรา อิ
“จริงหรอ ชี่จัง!”ทาคา คิกระโดดมายืนข้างโต๊ะยูริอย่างรวดเร็ว ร่างใหญ่โยกร่างจิ๋วจนตัวโอนเอนเหมือนตุ๊กตาล้มลุก
“โอ้ย น่ารำคาญน่า!”ยูริลุกหนีทาคาคิ แต่เจ้าผมทองก็ยังคงเดินตามก้นต้อยๆ
“ฉันจะไป จัดการไอ้โรคจิตนั่น!”มิราอิกำหมัดต่อยกลางอากาศ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ร้อนถึงเรียวสุเกะวิ่งตามไปห้ามแทบไม่ทัน
“มิราอิ! เดี๋ยวก่อนสิ!”เรียวสุเกะขวางทางไว้ได้ ทัน
“อะไร”
“อะ..เอ่อ คือ ใจเย็นก่อนสิ”เรียวสุเกะพยายามลากมิราอิกลับมาที่ ห้อง แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายเลยสักนิด
“ยังจะให้มาใจ เย็นอีกหรอ! นายบ้าไปแล้วหรือไง ฉันไม่มีทางปล่อยให้ครูโรคจิตแบบนี้มีชีวิตอยู่ในโรงเรียนได้หรอก!!”มิราอิแกะมือเรียวสุเกะออก ก่อนจะเดินกระทืบเท้าตรงดิ่งไปที่ห้องพักครู เรียวสุเกะกุมหัววิ่งตามไปติดๆ
ใครจะไปกล้าบอกกัน ล่ะว่า ครูแก้มแตกนั่นไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาๆ!
“มีอะไรหรือชิ ดะซัง”ครูแก้มแตกกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่บน โต๊ะทำงาน เรียวสุเกะที่วิ่งพรวดเข้ามาแอบหลบอยู่หลังประตูแทบไม่ทัน
“อาจารย์ ลวนลามเรียวสุเกะ! น่าเกลียดมาก!”มิราอิตรงเข้าไปต่อว่าครูแก้มแตกทันที แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจเลยสักนิด ถ้าพูดให้ถูกคือไม่สนใจฟังเลยต่างหาก
“นี่! คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าฮะ!?”มิราอิโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเมื่อเห็นท่าทีเมินเฉยของอีกฝ่าย
“ช่วยไม่ได้ นี่ เรียวสุเกะยั่วฉันเอง^^”ครูแก้มแตกหันมาพูดหน้า ตาเฉย ดวงตาเปล่งประกายมองมิราอิราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง
ทันทีที่สายตาของครู แก้มแตกเพ่งไปที่มิราอิ ร่างบางทรุดล้มลงนอนกับพื้นเหมือนคนหมดสติ ครูแก้มแตกลุกขึ้นยืนล้วงกระเป๋ากางเกงก้มลงมองร่างที่นอนอยู่ตรงหน้า
“หึ ฉันเกลียดผู้หญิงก็เพราะงี่เง่าแบบนี้ล่ะนะ”ครูแก้ม แตกแค่นยิ้ม
เรียวสุเกะวิ่งพรวดพราดเข้าไปหามิราอิที่หมดสติอยู่ อย่างร้อนรน ดวงตากลมไม่กล้าสบมองครูแก้มแตกที่มองมาด้วยสายตาแทะโลม ร่างเล็กอุ้มร่างบอบบางขึ้นขี่หลัง ขนาดตัวที่สูงไม่ต่างกันเท่าไหร่นักมันทำให้เรียวสุเกะรู้สึกลำบากไม่น้อย
“ทีหลังช่วยดูเพื่อนดีดีหน่อยนะ^^”ครูแก้มแตกแว้บมายืนอยู่ตรงประตูทางออก
“ทำไมเพื่อนผม เป็นแบบนี้”
“ก็แค่สะกดให้หลับเท่านั้นแหละนะ^-^”
“...”
“แต่ยัยนี่จะ ไม่ตื่นหรอกนะ”
“เห๊ะ?”
“ฮ่าๆ ไร้เดียงสาจริงๆเลยนะ^^”ครูแก้มแตกยิ้มราวกับเห็น เรียวสุเกะเป็นเด็กน้อยไม่ประสีประสา
“แย่ที่สุด”
“เอ๋? ปากร้ายเหมือนน้องชายเลยนะ เรียวสุเกะ^^”ครูแก้มแตก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้ากลม
ป๊อก~!
เสียงดีดนิ้วดังขึ้น ก่อนที่ร่างตรงหน้าจะหายไป
“อือ~”มิราอิขยับตัว เล็กน้อย เรียวสุเกะวางร่างมิราอิลงช้าๆ
“ที่นี่ที่ไหน อ่ะ”มิราอิหันมาทำหน้ามึนๆใส่เรียวสุเกะ
“ห้องพักครู น่ะ”
“ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง”มิราอิหันซ้ายหันขวามอง
“กลับห้องเถอะ”เรียวสุเกะเดินนำมิราอิออกจากห้องพักครู
มีบางสิ่งที่เรียวสุ เกะรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงไม่รู้สึกตกใจเท่าไหร่นักเมื่อเห็นเรื่องที่ เป็นไปไม่ได้ตรงหน้า ถึงแม้จะตกใจ แต่น่าประหลาดที่เขารู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้มาก่อน
ยูโตะไม่กลับเข้ามาในห้องอีกเลยตลอดช่วงคาบเรียนสุด ท้าย เรียวสุเกะหยิบกระดาษใบเล็กที่ยูโตะเขียนขึ้นมาดู
ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ..
ระหว่างทางกลับบ้าน เรียวสุเกะแวะซุปเปอร์มารเก็ตซื้อเต้าหู้กับผักกลับบ้านตามที่แม่สั่ง วันนี้ที่บ้านจะทำสุกี้ยากี้เลี้ยงฉลองการกลับมาบ้านของเคย์ผู้เป็นพี่ชาย
เรียวสุเกะเดินฮัมเพลงไปตามทางเดินกลับบ้าน...
“ก็บอกแล้วไง! ว่าฉันไม่สนใจมัน!”
เสียงนี้คุ้นหูจัง เลย
เรียวสุเกะเงี่ยหูฟังเสียงเล็กๆที่ดังมาจากระหว่าง ซอกตึกที่มืดมิด
“เจ้าชอบมัน ใช่ไหม”
“เลิกถามเซ้าซี้สักทีได้ไหม!”
นี่มันเสียงยูรินี่!
เรียวสุเกะย่องเข้า ไปใกล้ๆ หลบอยู่ตรงถังขยะเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
“เจ้าประมาทข้าเกินไปแล้ว! ข้าอ่านใจเจ้า เจ้าชอบมัน!”
“เลิกยุ่งกับ ชีวิตฉันสักทีได้มั้ย!”
“ฉันจะไปฆ่ามัน”
“อย่านะ ริวทาโร่!”
เรียวสุเกะได้ยินฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ร่างเล็กหดหัวหดขาทำตัวลีบกับถังขยะราวกับจะรวมเป็นหนึ่ง แต่โชคช่างไม่เข้าข้างเขาเอาซะเลย
“ใครน่ะ!?”
ร่างเรียวสุเกะลอยหวือขึ้นกลางอากาศ เรียวสุเกะรู้สึกตีบตันที่ลำคอราวกับถูกบีบคอ แกว่งเท้าที่ลอยเคว้งกลางอากาศอย่างร้อนรน ดวงตากลมหลุบต่ำลงมองร่างเบื้องล่าง
ผู้ชายหน้าอ่อนใส ใบหน้าเรียวทรงไข่ดวงตาเรียวกลมทว่าแฝงไปด้วยความดุดันราวกับสัตว์ป่า ใบหน้านิ่งแข็งเย็นชา สวมเสื้อคลุมหนังแปลกตา มือซีดขาวชูขึ้นปรากฏลูกไฟสีเหลืองในอุ้งฝ่ามือ แสงสาดไปทั่วร่างเรียวสุเกะ
“อ๊ะ! ริวทาโร่! ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้นะ!”ยูริวิ่งเข้ามา ผลักร่างชายคนนั้นเมื่อเห็นว่าคนที่จะถูกทำร้ายคือเรียวสุเกะ
ตุบ~
“แฮกๆ”เรียวสุเกะหอบ หายใจรวยรินอยู่ที่พื้นถนน ยูริเข้ามาประคองเรียวสุเกะลุกขึ้น
ชายที่ยูริเรียกว่า ริวทาโร่ เหม่อมองเรียวสุเกะแว้บหนึ่งก่อนจะหันหน้าหนี
“ถ้าเรียวสุเกะเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”ยูริตะโกนอย่างโกรธจัด ในขณะที่เรียวสุเกะหอบหายใจฮุบอากาสเข้าปอด แต่แทบอาเจียนเพราะกลิ่นขยะ
“ไม่มีทางเป็น อะไรได้ง่ายๆหรอก”ริวทาโร่เงยมองขึ้นไปบนยอดตึก ผู้ชายสวมชุดดำกระโดดพุ่งหลาวลงมาจากตึก เรียวสุเกะหันหน้าหนีไม่กล้ามองภาพน่าหวาดเสียวนั้น
แต่ทว่าร่างนั้นกลัว หัวลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวลราวกับมีเบาะรองนุ่มๆรองรับ
“อ๊าก!”เรียวสุเกะร้อง ตกใจเมื่อเห็นร่างนั้นไร้หัว ร่างสูงผอมเดินตรงมาหาเรียวสุเกะ
ฝุ่บ~
เสียงคล้ายๆเป่าลมเข้าหลอดดังขึ้น ศีรษะ ค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากต้นคอ
“สวัสดี^-^”นกแก้วสีดำถูกยื่นมาตรงหน้าเรียวสุเกะที่อ้าปากตกตะลึง
นกแก้วสีดำเกาะแขน เรียวสุเกะ มันใช้จะงอยปากงับแขนเรียวสุเกะเบาๆ
“เจ้าหญิงในฝันของข้า^^”มือใหญ่ภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นมาตรงหน้าเรียวสุเกะ
“เอ๋?”
จุ้บ~
ชายปริศนาคุกเข่าก้มลงจุมพิษที่หลังมือของเรียวสุเกะ
“หะ..หา!?”
“ข้า ฮิคารุ” เรียวสุเกะพยายามดึงมือตัวเองกลับแต่กลับถูกชายน่ากลัวตรงหน้ายื้อเอาไว้
“ป ปล่อย!”เรียวสุเกะดึงมือกลับ ในขณะที่เริ่มรู้สึกเวียนหัวจนทรงตัวยืนไม่ค่อยไหว
“ไปด้วยกัน มั้ย?”ฮิคารุโน้มตัวลงต่ำ เรียวสุเกะรู้สึกแข็งไปทั้งร่างราวกับถูกมือมองไม่เห็นจับเอาไว้ ไม่ว่าจะพยายามขยับตัวยังไงก็ไม่ขยับเลยสักนิด
‘เจ้าต้องตก เป็นของข้า ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตกเป็นของมันหรอก!’
“แค่กๆ”เรียวสุเกะ สำลักเลือดกระเด็นเปรอะเต็มใบหน้าฮิคารุ
เสียงที่ได้ยิน เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน ร่างเล็กสั่นระริกแผ่นหลังเกือบกระแทกกำแพงตึก
“เจ้าอ่านใจ ข้างั้นหรือ?”ฮิคารุยิ้มกว้าง
“อย่าเข้ามานะ!”เรียวสุเกะกรีดร้อง ร่างกายสั่นไปทั้งร่าง
‘ข้ารักเจ้า เจ้าได้ยินสิ่งที่ข้าคิดใช่ไหม เรียวสุเกะ’
“อ๊ากกกกกกกก กกกกกกกกกกก!!!”เรียวสุเกะกุมหัวที่ปวดร้าวราวกับมี เหล็กแหลมร้อนจี้ ร่างเล็กล้มลงนอนคู้ตัวอยู่ที่พื้นถนน
“แกทำอะไร เรียวสุเกะ!”ยูริตะโกนใส่ฮิคารุอย่างโกรธจัด นัยน์ตาสีนิลทอดมองมาที่ยูริ
“มนุษย์โสโครก”
ผลัก!
ริวทาโร่ฟาดหลังมือไปที่ฮิคารุ หยดเลือดสีน้ำเงินกระเด็นเปรอะกำแพงตึก
“เล่นแรงจังนะ^^ วันนี้ข้าไม่มีเวลามากพอที่จะมาทะเลาะกับเด็กอย่างเจ้าหรอก”
ฮิคารุอุ้มเรียวสุ เกะขึ้นพาดบ่าที่ปราศจากการดิ้นรน ร่างเล็กเกือบจะหมดสติสลึมสลือร้องเรียกยูริ
“ยูริ ช่วยด้วย”
“ฉันไม่น่ากลัวหรอกนะ”
ฉับ!
เสียงของมีคมฟันฉับที่ข้อมือของฮิคารุขาดกระเด็น หยดเลือดสีน้ำเงินสาดกระเซ็นไปทั่ว
“ยูโตะ!!”ริวทาโร่อุ้มยูริปีนกำแพงตึกหนีไป ในขณะที่เรียวสุเกะนอนราบอยู่ที่พื้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยรอบเริ่มพร่ามัว เรียวสุเกะพยายามแข็งใจยันตัวขึ้นนั่งแต่แขนที่อ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรงไม่ มีแรงแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว
“ฆ่า”เสียงของยูโตะกดต่ำจนบรรยากาศเย็นยะเยือก
“หึ”ฮิคารุพ่นลมหายใจ ข้อมือที่ถูกตัดขาดเลือดสีน้ำเงินไหลทะลักราวกับทำนบแตก
“น่าสมเพช”
“หุบปาก!”เสียงทุ้มตะโกนอย่างโกรธจัด
“เป็นยังไง ล่ะ? ฤทธิ์ของท่านพ่อบังเกิดเกล้าของแก”ฮิคารุ หัวเราะพรืด
“...”
“เรียวสุเกะ ว่าที่สุดที่รักของแกจำแกไม่ได้ ทรมานเจียนตายเลยสินะ^^”
Next part please wait..
-----------------------------------------------------------------------------------
คุย กันหน่อยๆ : ตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่าเนื้อเรื่องจะดำเนินอย่างไรต่อไป ปริศนาที่ทุกคนสงสัยจะค่อยๆทยอยออกมาทีละนิด ทั้งยูโตะ,เรียวสุเกะ,ยูริ,เคย์,ไดกิ,ทาคาคิ และคนอื่นๆ ทุกๆคนมีส่วนเกี่ยวข้องกันในอดีตทั้งสิ้น ขอขอบคุณทุกๆความคิดเห็นที่มีให้เรื่องรักต่างสายพันธุ์จริงๆค่ะ ^^ เจอกันตอนต่อไปน้าาาา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
มาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับมาริยะกันน้า