- - - - - 7 - - - - -
“เล่นงานซะขนาดนั้น เดี๋ยวมันก็ตายจริงๆหรอก”
“มันสมควรตาย”ยูโตะเข่นเขี้ยวขบกรามแน่นจน คางเป็นสันนูน หากเคย์ผู้เป็นพี่ชายมาห้ามไว้ไม่ทัน เขาอาจจะฆ่าฮิคารุจริงๆ
“อย่า พึ่งบุ่มบ่ามสิ ถ้ามันตายขึ้นมาจริงๆ เรียวสุเกะไม่ปลอดภัยแน่”
“ผมรู้”
“ฉันจะพาเรียวสุเกะกลับไปที่บ้าน ก่อน”
“อืม”ยู โตะมองพี่ชายอุ้มร่างเล็กที่นอนสลบสไล ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ไปล่ะ”เคย์กระโดดขึ้นชั้นบนสุด ของตึก เรียวสุเกะครางฮือสลึมสลือไม่ได้สติภายใต้อ้อมกอดของผู้เป็นพี่ชายแต่เพียง ในนาม
เคย์ กระโดดขึ้นหลังคาบ้าน เลื่อนบานหน้าต่างบานเล็กลงช้าๆ ร่างสูงในคราบชุดเสื้อคลุมแปลกตาวางร่างเล็กที่หลับใหลไม่ได้สติลงบนเตียง หนานุ่มอย่างนิ่มนวล เคย์เดินลงมาชั้นล่างของบ้าน พ่อกับแม่นั่งค้างอยู่ในท่ากำลังยิ้มแย้ม
เป๊าะ!
เสียงดีดนิ้วดังขึ้น ทั้งสองขยับตัวเคลื่อนไหวต่อราวกับถูกสตอปไว้ชั่วคราว เคย์ยิ้มนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพ่อแม่
“เรียวสุเกะล่ะจ้ะ?”คุณแม่เอ่ยถามขึ้น
“หลับไปแล้วน่ะครับ เห็นบอกว่ารู้สึกไม่สบาย”
“เอ๋? เรียวสุเกะก็หายดีแล้วนี่นา”
ยัยแก่จะถามจู้จี้มากเกินไปแล้ว เคย์คิด แม้ในความคิดเขาจะด่าพ่อแม่เทียมตรงหน้าแรงเพียงใด ทว่าใบหน้ากลับแย้มยิ้มได้ราวกับไม่ได้คิดอะไร
สงสัยหลังจากจบเรื่องวุ่นๆนี่คง ต้องลบความจำปล่อยให้เป็นบ้าตายไปดีกว่ามั้ง
“งั้นไม่เป็นไร^^ ทานก่อนเลย นี่กับข้าวฝีมือแม่เอง”คุณแม่ยิ้มกว้าง พร้อมกับดันอาหารหน้าตาน่าทานให้เคย์
“ว้าว! แม่นี่ทำอาหารน่าทานเหมือนเดิมเลยน้า^-^”
“ลองชิมดูสิจ้ะ”คุณแม่ยื่นตะเกียบ ให้เคย์ เคย์ใช้ตะเกียบคีบกุ้งอบเนยขึ้นมากัด แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลิ่นรสชาติ แต่ก็ยังยิ้มบอกว่าอร่อย และทานมันจนหมด
เขาเป็นแวมไพร์ ของพวกนี้ทานเข้าไปได้ไม่นานร่างกายก็จะต่อต้าน หลังจากนี้อีกไม่กี่ชั่วโมงเขาก็จะอาเจียนออกมาเหมือนทุกๆครั้งที่ได้ทาน อาหารมนุษย์
ถ้า ไม่ใช่เพื่อคนรักของน้องชาย เขาไม่มีทางมาทำเรื่องแบบนี้หรอก ถึงแม้เขาจะสนิทกับเรียวสุเกะพอสมควร แต่ให้มาทำเรื่องอันตรายแบบนี้เขาก็ไม่ค่อยอยากจะเข้ามายุ่งเท่าไหร่นัก ถ้าไม่ใช่คำขอร้องของท่านพ่อ เขาคงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้หรอก แต่ถ้าจะปล่อยให้คนไร้เดียงสาอย่างเรียวสุเกะไว้ คงไม่พ้นจากพวกปีศาจตนอื่นๆแน่ๆ
เรียวสุเกะตื่นขึ้นในเช้าของอีกวัน การที่ได้นอนพักมาร่วมหลานชั่วโมงมันทำให้หัวสมองเขารู้สึกปลอดโปร่ง
‘ฆ่า’ ใบหน้าเหี้ยมโหดของยูโตะฉายแว้บในความคิด ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกของยูโตะมันทำให้เรียวสุเกะรู้สึกหวาดกลัว
เป็น เท่าตัว
‘เรียวสุเกะว่าที่สุดที่รักของแกจำแกไม่ได้ ทรมานเจียนตายเลยสินะ’ เสียงของฮิคารุก้องดังในหัว สติลานเลือนตอนนั้นมันทำให้เรียวสุเกะไม่มั่นใจว่าตัวเองได้ยินผิดเพี้ยนไป หรือเปล่า ปริศนาเรื่องราวเหลือเชื่อเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เรียวสุเกะนึกอยากให้เป็นความ ฝันเสียจริงๆ
เรียว สุเกะมาถึงโรงเรียนเช้ากว่าทุกวัน ยูรินั่งอยู่ในห้องเรียนก่อนเขาแล้ว ยูริยิ้มเจื่อนๆให้เรียวสุเกะที่พึ่งเข้ามาในห้อง
“เอ่อ นาย..”เรียวสุเกะกลืนน้ำลายดังเอื้อก เมื่อนึกถึงคำพูดที่ยูริพูดกับผู้ชายท่าทางน่ากลัวเมื่อคืนนี้
“ริวทาโร่น่ะ เขาเป็นพวกนักรบ”
“นักรบ?”
“อื้ม”ยูริหันมาสบตากับเรียวสุเกะ
“ยังไงก็ช่วยเก็บเรื่องที่ฉัน รู้จักกับคนพวกนี้เป็นความลับได้มั้ย?”
“อ่า..อื้อได้สิ”
“ฉันเชื่อใจนายนะ”
“อื้ม”
“พวกนั้นไม่ใช่มนุษย์หรอก นายเองก็ไม่ใช่”
“เอ๋!?”
“ริ วทาโร่บอกฉันเมื่อคืนนี้น่ะ”
“ฉันเป็นอะไรหรอ?”
เรียวสุเกะรู้สึกเย็นวาบไปทั่ว ทั้งแผ่นหลัง ร่างเล็กหันไปมองทางประตู ยูโตะเดินเข้ามาในห้อง ดวงตาคมสบมองร่างเล็กไม่ยอมถอนสายตา จนเรียวสุเกะต้องเบือนสายตาหนีแทน
ยูโตะนั่งลงที่ของตัวเอง เรียวสุเกะยังคงสะพายกระเป๋านักเรียนยืนอยู่ตรงโต๊ะยูริ
‘จะถามอะไร?’ เสียงความคิดของยูโตะดังก้องขึ้น เรียวสุเกะสะดุ้งตาโต
“ฮึ”ยูโตะพ่นลมหายใจแรงๆ
“เอ่อ คือยูโตะ จะ..จริงๆแล้ว ฉัน..”
“...”
“เอ่อ..ไม่มีอะไร”เรียวสุเกะหัน หน้าหนีทันทีที่ดวงตาคมจ้องเขาเขม็ง
‘โกหก’
“ฉันไม่ได้โกหกนะ”เรียวสุเกะตะโกน เสียงดัง
“อ่าน ใจ?”ยูโตะลุกขึ้นยืน เดินเข้าประชิดหาร่างเล็กที่ก้าวถอยหลังชนกระดานดำ
“ฉะ..ฉัน”ดวงตากลมใสหลุบหนีสายตา น่ากลัว
“...”
“ฉันเคยเป็นคนรักนายมาก่อน หรอ”เรียวสุเกะกระซิบเสียงแผ่ว ตัวสั่นระริกนึกงงในความกล้าของตัวเองที่ถามออกไปแบบนั้น
แววตาคมวูบไวอย่างที่เรียวสุเกะ ไม่เคยเห็นมาก่อน สีหน้าที่ดูโอนอ่อนลงนั้นเรียวสุเกะรู้สึกได้เลยว่า คนตรงหน้าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เขาคิด
‘ใช่’
เสียงความคิดของยูโตะดังขึ้น เรียวสุเกะสะดุ้งตกใจ
“ล้อเล่นน่า ฉันไม่เคยรู้จักนายมาก่อนนะ”เรียวสุเกะพูดกลั้วหัวเราะ เรื่องแบบนี้เขาไม่มีทางเชื่อหรอก
“เคย”เสียงทุ้มแฝงไปด้วยความเจ็บปวด
“แต่ว่า..”
‘นายจำฉันไม่ได้จริงๆหรอ เรียวจัง’
“ระ..เรียว จัง?” เรียวสุเกะแปลกใจที่ยูโตะเรียกชื่อเค้าราวกับเคยสนิทกันมาก่อน
“คอนบังวะ!”ครูแก้มแตกโผล่มาตรงกลางระหว่างเรียวสุเกะและยูโตะ เรียวสุเกะสะดุ้งตกใจจนล้มลงไปนั่งแปะบนพื้น ตรง
กันข้ามกับยูโตะที่ล้วง กระเป๋าเงยหน้ามองครูแก้มแตกด้วยสีหน้าเฉยเมยติดจะเย็นชาด้วยซ้ำ
“สวัสดี ปีศาจทั้งสอง อ๊ะ! และมนุษย์อีกหนึ่ง^^”ครูแก้มแตกหันไป ยิ้มกว้างให้ยูริที่มองมาทางด้านหน้าห้องด้วยสายตาตกตะลึง ดูจากสายตาก็ตัดสินได้เลยว่าพึ่งเคยเห็นคนหายตัวเป็นครั้งแรก
“น่าสงสารจังเลยน้า”ครูแก้มแตก เดินวนรอบตัวยูโตะ พูดจาน้ำเสียงยั่วเย้าตั้งใจจะทำให้ยูโตะโมโห
“...”
“คนรักจำไม่ได้แบบนี้^^”
“หุบ ปาก!”
“อ๊ะๆ พูดจาหยาบคายแบบนี้กับอาจารย์หรือนี่^^”ครูแก้มแตกยิ้ม กว้างเมื่อเห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวของยูโตะ เป็นเหมือนแต่ก่อน
ไม่มีผิด จุดอ่อนของยูโตะมีเพียงอย่างเดียวคือ ‘ยามะดะ เรียวสุเกะ’
“ตาย!”ยูโตะพุ่งเข้าไปผลักร่างครูแก้มแตกกระเด็นกระแทกโต๊ะเรียน ยูริวิ่งเข้ามาดึงตัวเรียวสุเกะออกห่าง ประสบการณ์ของ
มนุษย์ธรรมดาๆ อย่างเขาที่ถูกปีศาจหลงรักมันสอนให้เขาระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
ฟุบ~!
ครูแก้มแตกโผล่มายืนด้านหลังของ เรียวสุเกะ ใช้ท่อนแขนล็อคคอเรียวสุเกะจนตัวลอยหวือ
“อั่ก”เรียวสุเกะถีบเท้าทั้งสอง ข้างที่ลอยเหนือพื้นอย่างไร้หนทาง มือเล็กๆทั้งสองพยายามดึงท่อนแขนแข็งแรงออก
“แก!”ยูโตะคำรามอย่าง โกรธจัด บรรยากาศโดยรอบเย็นยะเยือก
“แฮ่กๆ”
“อย่านะ!”ยูริวิ่ง เข้ามาหวังจะผลักร่างครูแก้มแตกเพื่อหวังจะช่วยเรียวสุเกะ แต่ยังไม่ทันถึงร่างครูแก้มแตก ร่างบางก็กระเด็นหวือล้มลงหัวกระแทกขอบประตูห้องเรียน
“ยะ..”เรียวสุเกะจิกปลายเล็บลงบน ท่อนแขนครูแก้มแตก
“ถ้าเข้ามา ฉันจะลบความทรงจำแน่”ครูแก้มแตกขู่ยูโตะ และมันก็ได้ผล
ยู โตะหยุดยืนอยู่กับที่ หายใจหอบขึ้นลงราวกับข่มอารมณ์โกรธ
“ปล่อย”ยูโตะคำรามสั่งครูแก้มแตก
“เอ๋? ว่าไงนะ?”ครูแก้มแตกส่งเสียงกวนประสาท
“ปล่อย!”
“คุกเข่าขอฉันสิ”ครูแก้มแตกออกคำ สั่ง
“อั่ก”เรียว สุเกะรู้สึกชาที่ใบหน้า ในขณะที่ใกล้หมดอากาศหายใจเข้าไปทุกทีๆ
กึ่ก..
ยูโตะทรุดลงคุกเข่าบนพื้นต่อหน้า ครูแก้มแตกที่หัวเราะเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่ง
“ฮ่าๆๆ นี่หรือลูกชายเจ้าแห่งปีศาจ ฮ่าๆๆ” ครูแก้มแตกยังไม่ปล่อยร่างเรียวสุเกะ
ปึ่ก!
ร่างของยูโตะตีลังกาล้มลงบนพื้น เพราะครูแก้มแตกเตะเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง
หวืด!
ร่างของยูโตะลอยขึ้นกลางอากาศ
“อ๊ากก”ยูโตะคดตัวคำรามร้องด้วย ความเจ็บปวดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบร่างให้แหลกสลาย
“ฆ่าฉันสิ ยูโตะ”ครูแก้มแตกเปล่งเสียงเย้ยหยัน
“แค่มนต์เบาะๆแค่นี้ทำอะไรแกไม่ได้อยู่ แล้วนี่ สู้ฉันสิ หึ”
“อ๊ากก”
“น่าสมเพช”ครูแก้มแตกเหวี่ยงข้อมือร่างของยูโตะกระแทกเข้ากับ บอร์ดหลังห้อง กระดาษที่แปะไว้จำนวนหนึ่งร่วงหล่นเต็มพื้น
ห้อง ร่างสูงนอนหอบหายใจอยู่ที่พื้นห้อง ครูแก้มแตกย่างสามขุมเข้าไปหายยูโตะ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”เรียวสุเกะตะโกนเฮือกสุดท้าย เสียงไฟฟ้าสถิตดังขึ้น ร่างของครูแก้มแตกกระตุกนอนชักอยู่ที่พื้นราวกับถูกช็อตด้วยไฟฟ้า
“แฮ่ก”ทันทีที่เรียวสุเกะ ร่างเล็กล้มลงกอบโกยอากาศหายใจ
เรียวสุเกะมองลอดผ่านขาโต๊ะเก้าอี้ ร่างของยูโตะนอนราบอยู่หลังห้อง เรียวสุเกะค่อยๆลุกขึ้นยืนเดินไปหายูโตะช้าๆ
“เรียวสุเกะ อย่าเข้าไปนะ!”ยูริวิ่งเข้ามาห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้ว
ยูโตะกระชากดึงร่างเรียวสุเกะกดลง บนพื้น เลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัวหยดลงบนตัวเรียวสุเกะ
“อา..”นัยน์ตาสีดำนิลแปรเปลี่ยน เป็นสีแดงก่ำราวกับสีเลือด
‘อื้ม เรียวจัง’ ภาพร่างเปล่าเปลือยของยูโตะแว้บขึ้นในหัวของเรียวสุเกะ
‘ฉันรักยูโตะนะ’ เรียวสุเกะมองเห็นมือของตัวเองโอบรอบคอยูโตะ ก่อนที่ใบหน้าของยูโตะจะขยับเข้ามาใกล้และมอบจูบให้แก่กัน
ฉึ่ก!
เลือดสีแดงเข้มไหลกระฉูดออกมาจากลำคอของเรียวสุเกะราวกับก๊อก แตก มือทั้งสองข้างของยูโตะกลายเป็นสีดำ เล็บสีเงินงอกยาว แววตาวาวโรจน์แข็งกร้าว
“ยูโตะ”เรียวสุเกะเรียกชื่อยูโตะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ชาหนึบที่ลำคอ เลือดที่ออกมาจำนวนมากเพราะขนาดรอยที่กว้างใหญ่ ถ้าไม่หยุดห้ามเลือด เรียวสุเกะอาจจะช็อคตายเพราะเลือดหมดตัว
ยูริยืนนิ่งมองมองภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกโพลง
เรื่อง ชักจะไปกันใหญ่แล้ว! ภาวนาเถอะอย่าให้มีคนมาเห็นภาพน่าหวาดเสียวตรงหน้าเลย
“ยูริ! ทำไมวันนี้มาเช้าล่ะ!^O^”มิราอิโบกมือ ทักทายยูริอย่างร่าเริง แต่สีหน้าที่ร้อนรนของคนตรงหน้าชัดเจนจนมิราอิรู้สึกแปลกใจ
“มีอะไรรึเปล่า?”
“มะ..ไม่มีอะไร!”ยูริรีบปฏิเสธ ดึงร่างบางออกห่างประตูห้อง
“ต้องมีแน่ๆ อย่ามาโกหกกันนะ!”มิราอิสะบัดการเกาะกุมของยูริ วิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องเรียน
ยูโตะโน้มตัวลงใช้ลิ้นเลียที่ผิว เนื้อตรงลำคอของเรียวสุเกะที่หมดสติไปแล้ว คราบเลือดเปรอะไปทั่วบริเวณ
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!”มิราอิเข้าไปผลักร่างของยูโตะ
“นายทำอะไรเรียวสุเกะ!”
“ขอ โทษ”ยูโตะลุกขึ้นยืนเดินออกไปจากห้อง
‘ว้าว! อร่อยมากเลย!^^’
‘ใช่ม้า? ฝีมือระดับนี้แค่นี้จิ๊บๆ’
‘เรียวจังนี่บ้ายอจังเลยนะ’
‘อะไรกันเล่า! หรือว่ายูโตะพูดโกหกฮะ!?’
‘อื้มมม..เมื่อกี้ฉันพูด อะไรไปหรอ?’
‘ยูโตะอ้ะ!’
ยูโตะเอนตัวลงนอนบนพื้นซีเมนต์บนดาดฟ้าของโรงเรียน เขาเกือบทำเรื่องต้องห้ามไปแล้ว ถ้าเขาหักห้ามตัวเองไม่ทัน เขาอาจจะฆ่าเรียวสุเกะก็เป็นได้
ความทรงจำในอดีตไม่ว่าจะนึกถึงทีไรยูโตะก็ เจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง
เรื่องมันเป็นแบบนี้ ก็เพราะเค้า เค้าเป็นคนทำให้เรียวสุเกะกลายเป็นปีศาจ
ปีศาจเลวๆอย่างเขา สมควรแล้วล่ะที่จะพบเจอกับชีวิตขมขื่นแบบนี้
‘แบร้~!’ ดวงหน้าหวานปลิ้นหน้าปลิ้นตาทำหน้าน่าเกลียดๆใส่ร่างสูงที่นั่งตีหน้า เข้มอยู่ตรงหน้า
‘น่ารำคาญน่า!’
‘ยูโตะไม่เบื่อหรือไง นั่งเก๊กทั้งวันไม่เมื่อยหน้ามั่งหรอ ไหนลองแลบลิ้นหน่อยซิ ^V^’
‘...-V-‘
‘ฮ่าๆ ตลกชะมัด’ ดวงตากลมโตโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มสดใส
ฉันคิดถึงนาย...เรียวจัง
Next part please wait..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น
มาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับมาริยะกันน้า